orsteins ttr bjarmagns.

I. KAPTULI.

ann tma, er Hkon jarl Sigurarson r fyrir Noregi, bj s bndi Gaulardal, er Brynjlfr ht. Hann var kallar lfaldi. Hann var lendr mar ok mikil kempa. Kona hans ht Dagn; hn var dttir Jrnskeggja af Yrjum. au ttu einn son, er orsteinn ht. Hann var mikill ok sterkr, harigr ok afltssamr vi hvern, sem eiga var. Engi var jafnstrr Noregi, ok trautt fengust r dyrr, at honum vri hgt um at ganga, ok v var hann kallar bjarmagn, v at hann tti ofmagni bera flestum hsum. Hann var r, ok fekk fair hans honum v skip ok menn, ok var orsteinn mist hernai ea kaupferum, ok tkst honum hvrttveggja vel.
enna tma tk rki Noregi lfr konungr Tryggvason, en Hkon jarl var skorinn hls af rli snum, eim sem ormr karkr ht. orsteinn bjarmagn gerist hirmar lfs konungs. tti konungi hann rskr mar ok helt mikit til hans, en ekki var hann mjk kenndr af hirmnnum. tti eim hann strlyndr ok vginn, ok hafi konungr hann mjk til ess at fara sendiferir r, sem arir tldust undan at fara. En stundum fr hann kaupferir at afla konungnum gersema.

II. KAPTULI.

Eitt sinn l orsteinn austr fyrir Blagarssu, ok gaf honum eigi at sigla. Gekk hann land einn morgin, ok er sl var landsuri, var orsteinn kominn eitt rjr. Hll fagr var rjrinu. Hann s einn kollttan pilt uppi hlnum, ok mlti: "Mir mn," segir hann, "f mr t krkstaf minn ok bandvettlinga, v at ek vil gandrei fara. Er n ht heiminum nera." var snarat t r hlnum einum krkstaf, sem eldsskara vri. Hann stgr stafinn ok dregr sik vettlingana ok keyrir, sem brn eru vn at gera. orsteinn gengr hlinn ok mlti slkum orum sem piltrinn, ok var egar t kastat staf ok vttum ok mlt etta: "Hverr tekr n vi?" - "Bjlfi, sonr inn," sagi orsteinn. San stgr hann stafinn ok rr ar eptir, sem piltrinn fr undan. eir kmu at einni mu ok steyptu sr ofan hana, ok var v lkast sem eir vi reyk. v nst birti eim fyrir augum, ok kmu eir at, sem fell fram af hmrum. Sr orsteinn bygg mikla ok borg stra. eir stefna til borgarinnar, ok sitr ar flk yfir borum. eir gengu hllina, ok var hll skipu af flki, ok var ar af engu drukkit utan af silfrkerum. Trapiza st glfi. Allt sndist eim ar gullligt ok ekki drukkit nema vn. at ttist orsteinn skilja, at engi mar s . Flagi hans fr me borum ok henti allt at, sem nir fell. Konungr sat ar hsti ok drottning. Menn vru glair um hllina.
essu nst sr orsteinn, at mar kom hllina ok kvaddi konung ok kvest vera sendr til hans utan af Indalandi r fjalli v, er Lkanus heitir, fr jarli eim, er ar r fyrir, ok segir konungi, at hann var huldumar. Hann fri honum einn gullhring. Eigi ttist konungr betri hring st hafa, ok fr hringrinn um hllina til snis, ok lofuu hann allir. Hann var sundr tekinn fjrum stum. Annan grip s orsteinn, er honum tti mikils um vert. at var dkr s, er l konungs borinu. Hann var me gullligum rndum ok festir eir tlf gimsteinar, sem beztir eru. Gjarna vildi orsteinn dkinn eiga. Kemr honum hug at treysta konungs hamingju ok vita, hvrt hann getr ekki nt hringnum. N sr orsteinn, at konungrinn tlar at draga hringinn hnd sr. greip orsteinn hringinn af honum, en annarri hendi tk hann dkinn, ok fr allr matr saur, en orsteinn hljp dyrr, en krkstafr hans var honum eptir hllinni. Verr n upphlaup mikit, hlaupa menn t san ok sj, hvar orsteinn ferr, ok stefna eptir honum. Sr hann n, at eir muni geta nt honum. Hann mlti : "Ef ert sv gr, lfr konungr, sem ek treysti mikit til n, veittu mr li." En sv var orsteinn frr, at eir kmust ekki fyrir hann, fyrr en hann kom at nni, ok staldrai hann vi. eir slgu hring um hann, en orsteinn varist vel ok drap tal marga, r frunautr hans kom ok fri honum stafinn, ok hurfu eir egar muna. Komu eir aptr inn sama hl sem fyrr gtum vr, sl var vestri. Kastai piltrinn inn stafnum ok klsekk eim, sem hann hafi fylldan af gum krsum, ok sv geri orsteinn. Kollsveinn hljp inn, en orsteinn nam staar vi glugginn. Hann s ar tvr konur, ok vaf nnur guvef, en nnur ruggai barni. S mlti: "Hvat dvelr hann Bjlfa, brur inn?" - "Ekki hefir hann mr fylgt dag?" sagi hann. "Hverr hefir farit me krkstafinn?" segir hn. "at var orsteinn bjarmagn," segir Kollsveinn, "hirmar lfs konungs. Kom hann okkr mikinn vanda, v at hann hafi r undirheimum au ing, at eigi munu slk Noregi, ok var vi v bit, at vit mundum drepnir, er hann kastai stafnum hendr eim, ok eltu eir hann til nirgangs, ok fri ek honum stafinn, ok vst er hann hraustr mar, v at eigi veit ek, hversu marga hann drap." Ok n laukst aptr haugrinn.
Fr orsteinn n til sinna manna, ok sigldu aan til Noregs, ok fann lf konung austr Vk ok fri honum gersemi essi ok sagi fr ferum snum, ok fannst mnnum mikit um. Konungr bau at gefa orsteini ln mikit, en hann kvest enn vilja fara eina fer Austrveg. Var hann n me konungi um vetrinn.

III. KAPTULI.

At vri bj orsteinn skip sitt. Hann hafi snekkju ok fjra menn ok tuttugu. Ok er hann kom vi Jamtaland, l hann hfn einn dag, ok gekk hann land at skemmta sr. Hann kom eitt rjr. ar var einn mikill steinn. Skammt aan s hann einn dverg furuliga ljtan, ok grenjai upp yfir sik. Sndist orsteini kjaptrinn sninn t at eyranu, en rum megin nefit nir at kjaptinum. orsteinn segir, hv hann lti sv heimsliga. ", gi mar," sagi hann, "undrast eigi. Sr eigi ann mikla rn, er ar flgr? Hann hefir tekit son minn. tla ek at, at s fgnur s sendr af ni, en ek spring, ef ek missi barnit." orsteinn skaut eptir erninum, ok kom undir vnginn, ok datt hann daur nir, en orsteinn henti dvergsbarnit lopti ok fri furnum, en dvergrinn var feginn mjk ok mlti: "r ek at launa lfgjf ok sonr minn, ok kjs r n fyrir laun gulli ok silfri." - "Gr fyrst son inn," sagi orsteinn; "er ek eigi vanr at taka mtur afli mnu." - "Eigi vri mr at skyldara at launa," segir dvergrinn. "Mun r ekki ykkja framboligr serkr minn af saua ullu, en eigi muntu sundi mast ok eigi sr f, ef hefir hann nst r." orsteinn fr serkinn, ok var honum mtuligr, en honum sndist dvergnum of ltill. Hann tk ok silfrhring r pungi snum ok gaf orsteini ok ba hann vel geyma ok sagi honum aldri fftt vera mundu, mean hann tti hringinn. Sian tk hann einn stein svartan ok gaf orsteini, "ok ef felr hann lfa r, sr ik engi. Eigi hefi ek fleira, at r megi gagn at vera. Hall einn vil ek gefa r til skemmtunar." Tk hann hallinn r pungi snum. Fylgdi honum einn stlbroddr. Hallrinn var rhyrndr. Hann var hvtr miju, en raur rum megin, en gul rnd utan um. Dvergrinn mlti: "Ef pjakkar broddinum hallinn, ar sem hann er hvtr, kemr haglhr sv mikil, at engi orir mti at sj. En ef vilt a ann snj, skaltu pjakka ar, sem gulr er hallrinn, ok kemr slskin, sv at allt brir. En ef pjakkar ar , sem rautt er, kemr ar r eldr ok eimyrja me gneistaflaug, sv at engi m mti at sj. mtt ok hfa at, sem vilt, me broddinum ok hallinum, ok hann kemr sjlfr aptr hnd r, egar kallar. Get ek n ekki launat r fleira at sinni. orsteinn akkar honum gjafirnar. Fr hann n til sinna manna, ok var honum essi fer betr farin en farin. essu nst gefr eim byr ok sigla Austrveginn. Koma n fyrir eim myrkr ok hafvillur, ok vita eir ekki, hvar eir fara, ok var at hlfan mnu, at essi villa helzt.

IV. KAPTULI.

at var eitt kvld, at eir uru varir vi land. Kstuu eir n akkerum ok lgu ar um nttina. Um morguninn var gott ver ok slskin fagrt. Vru eir komnir einn fjr langan, ok sj eir ar hlir fagrar ok skga. Engi mar var s innanbors, at etta land ekkti. Ekki su eir kvikt, hvrki dr n fugla. Reistu eir n tjald landi ok bjuggust vel um. At morgni mlti orsteinn til sinna manna: "Ek vil gera yr kunnigt um tlan mna. r skulu ba mn hr sex ntr. tla ek mr at kanna land etta." eim tti mikit fyrir v ok vilja me honum fara, en orsteinn vill at eigi, "ok ef ek kem eigi aptr, r sjau slir eru af himni," segir hann, " skulu r sigla heim ok segja sv lfi konungi, at mr mun ekki auit vera aptr at koma." Gengu eir me honum upp skginn. v nst hvarf hann eim, ok fru eir aptr til skips ok breyttu eptir v, sem orsteinn bau eim.
N er at segja af orsteini, at allan ann dag gengr hann um mrkina ok verr vi ekki varr. En at linum degi kemr hann eina braut breia. Hann gekk eptir brautinni, angat til at aptnai. Gekk hann brott af brautinni ok vkr at einni strri eik ok stgr upp hana. Var ar ng rm at liggja. Sefr hann ar um nttina. En er slin kom upp, heyrir hann dunur miklar ok manna ml. S hann , hvar margir menn ra. eir vru tveir ok tuttugu. bar sv skjtt um fram. Undraist orsteinn mjk vxt eira. Hafi hann eigi st jafnstra menn fyrr. orsteinn klir sik. Lr n morgininn til ess, at sl er komin landsur.

V. KAPTULI.

N sr orsteinn rj menn ra vel vpnaa ok sv stra, at enga menn s hann fyrr jafnstra. S var mestr, er miit rei, gullskotnum klum bleikum hesti, en hinir tveir riu grm hestum rauum skarlatsklum. En er eir kmu ar gegnt, sem orsteinn var, mlti s, sem fyrir eim var, ok nam staar: "Hvat er kvikt eikinni?" orsteinn gekk veginn fyrir ok heilsai eim, en eir rku upp hltr mikinn, ok mlti inn mikli mar: "Sjaldsnir eru oss vlkir menn, ea hvert er nafn itt, ea hvaan ertu?" orsteinn nefndi sik ok kvest vera kallar bjarmagn, "en kyn mitt er Noregi. Er ek hirmar lfs konungs." Inn mikli mar brosti ok mlti: "Mest er logit fr hirpri hans, ef hann hefir engan vaskligri. ykki mr heldr mega heita bjarbarn en bjarmagn." - "Lt nokkut fylgja nafnfesti," segir orsteinn. Inn mikli mar tk fingrgull ok gaf orsteini. at v rj aura. orsteinn mlti: "Hvert er itt nafn, ea hverrar ttar ertu, ea hvert land er ek kominn?" - "Gomundr heiti ek. R er ar fyrir, sem Glsisvllum heitir. ar jnar til at land, er Risaland heitir. Ek er konungsson, en mnir sveinar heitir annarr Fullsterkr, en annarr Allsterkr, ea sttu enga menn ra hr um morgin?" orsteinn mlti: "Hr riu um tveir menn ok tuttugu ok ltu eigi ltinn." - "eir eru sveinar mnir," segir Gomundr. "at land liggr hr nst, er Jtunheimar heitir. ar rr s konungr, er Geirrr heitir. Undir hann erum vr skattgildir. Fair minn ht lfheinn trausti. Hann var kallar Gomundr sem allir arir, eir Glsisvllum ba. En fair minn fr Geirrargara at afhenda konungi skatta sna, ok eiri fer fekk hann bana. Hefir konungr gert mr bo, at ek skyldi drekka erfi eptir fur minn ok taka slkar nafnbtr sem fair minn hafi, en unum vr illa vi at jna Jtnum." - "Hv riu yrir menn undan?" segir orsteinn. "Mikil skilr land vort," segir Gomundr. "S heitir Hemra. Hn er sv djp ok strng, at hana vaa engir hestar nema eir, sem vr kumpnar eigum. Skulu hinir ra fyrir uppsprettu rinnar, ok finnumst vr kveld." - "at mundi skemmtan at fara me yr," segir orsteinn, "ok sj, hvat ar verr til tenda." - "Eigi veit ek, hversu at hentar," segir Gomundr, "v at munt kristinn." - "Ek mun mik byrgjast," segir orsteinn. "Ekki vilda ek hlytir vnt af mr," sagi Gomundr, "en ef lfr konungr vill leggja gfu me oss, mundi ek framt treysta, at frir." orsteinn segist v heita vilja. Gomundr bir hann fara bak me sr, ok sv geri hann.
Ra eir n til rinnar. Var ar eitt hs, ok tku eir ar nnur kli ok klddu sik ok sna hesta. au kli vru eirar nttru, at ekki festi vatn eim, en vatnit var sv kalt, at egar hljp drep , ef nokkut vknai. Riu eir n yfir na. Hestarnir u sterkliga. Hestr Gomundar rasai, ok var orsteinn vtr tnni, ok hljp egar drep . En er eir kmu af nni, breiddu eir nir klin til erris. orsteinn hj af sr tna, ok fannst eim mikit um hreysti hans. Ra eir n sinn veg. Ba orsteinn eigi fela sik, "v at ek kann at gera ann hulinshjlm, at mik sr engi." Gomundr segir at ga kunnttu.
Kmu eir n til borgarinnar, ok kmu menn Gomundar mti honum. Riu eir n borgina. Mtti ar n heyra alls httar hljfri, en ekki tti orsteini af setning slegit. Geirrr konungr kom n mt eim ok fagnai eim vel, ok var eim skipat eitt steinhs ea hll at sofa ok menn til fengnir at leia hesta eira stall. Var Gomundr leiddr konungshll. Konungr sat hsti ok jarl s hj honum, er Agi ht. Hann r fyrir v herai, er Grundir heita. at er millum Risalands ok Jtunheima. Hann hafi atsetu at Gnpalundi. Hann va fjlkunnigr, ok menn hans vru trllum lkari en mnnum. Gomundr settist skrina fyrir ndvegit gagnvart konungi. Var s sir eira, at konungsson skyldi ekki hsti sitja, fyrr en hann hafi tekit nafnbtr eptir fur sinn ok drukkit vri it fyrsta full. Rss ar n upp in vnsta veizla, ok drukku menn glair ok ktir ok fru san at sofa. En er Gomundr kom hs sitt, sndi orsteinn sik. Hlgu eir at honum. Gomundr sagi mnnum snum, hverr hann var, ok ba ekki hafa hann at hltri. Ok sofa eir af um nttina.

VI. KAPTULI.

N er morginn kom, vru eir snemma ftum. Var Gomundr leiddr til konungs hallar. Konungr fagnai honum vel. "Viljum vr n vita," segir konungr, "hvrt vilt veita mr slka hlni sem fair inn, ok vil ek auka nar nafnbtr. Skaltu halda Risalandi ok sverja mr eia." Gomundr svarar: "Ekki er at lg at krefja sv unga menn til eia." - "at skal vera," sagi konungr. San tk konungr guvefjarskikkju ok lagi yfir Gomund ok gaf honum konungsnafn, tk san horn mikit ok drakk til Gomundi. Hann tk vi horninu ok akkai konungi. San st Gomundr upp ok st stokkinn fyrir sti konungs ok strengdi ess heit, at hann skal engum konungi jna n hlni veita, mean Geirrr konungr lifi. Konungr akkai honum, sagi sr at ykkja meira vert en tt hann hefi eia svarit. San drakk Gomundr af horninu ok gekk til stis sns. Vru menn glair ok ktir.

Tveir menn eru nefndir me Aga jarli. Ht annarr Jkull, en annarr Frosti. eir vru fundsjkir. Jkull reif upp uxahntu ok kastai li Gomundar. orsteinn s at ok henti lopti ok sendi aptr, ok kom nasir eim, er Gustr ht, ok brotnai honum nefit ok r honum allar tennrnar, en hann fell vit. Geirrr konungr reiddist ok spuri, hverr beri beinum yfir hans bor. Sagi hann, at reynt skyldi vera, hverr sterkastr vi steinkastinu, r en ti vri. San kallar konungr til tv menn, Drtt ok Hsvi: "Fari it ok ski gullhntt minn ok beri hann hingat." eir fru ok kmu aptr me eitt selshfu, er st tu fjrunga. at var glanda, sv at sindrai af sv sem r afli, en fitan draup nir sem glanda bik. Konungr mlti: "Taki n knttinn ok kasti hverr at rum. Hverr, sem nir fellir, skal fara tlgr ok missa eignir snar, en hverr eigi orir at henda, skal heita ningr."

VII. KAPTULI.

N kastar Drttr knettinum at Fullsterk. Hann greip mti annarri hendi. orsteinn s, at honum var orkuftt, ok hljp undir knttinn. eir snruu at Frosta, v at kapparnir stu fremstir vi hvrntveggja bekkinn. Frosti tk mt sterkliga, ok kom sv nr andliti hans, at kinnbeinit rifnai. Hann kastar knettinum at Allsterk. Hann tk mti bum hndum, ok l vi, at hann mundi kikna, r orsteinn studdi hann. Allsterkr snarai at Aga jarli, en hann greip mti bum hndum. Fitan kom skeggit honum, ok logai at allt, ok var honum til ess annast at afhenda knttinn ok fleygir at Gomundi konungi. En Gomundr snarai at Geirri konungi, en hann veik sr undan, ok uru eir fyrir Drttr ok Hsvir, ok fengu eir bana. En knttrinn kom glerglugg einn ok sv t dki at, sem grafit var um borgina, ok hljp upp eldr logandi. Var n lokit essu gamni. Tku menn til drykkju. Sagi Agi jarl, at honum hrysi hugr vi jafnan, er hann kom flokk Gomundar.
Um kveldit gekk Gomundr at sofa ok hans menn. kkuu eir orsteini hjstu, at eim hefi slysalaust farit. orsteinn kva ltit til reynt, "ea hvat mun til gamans haft morgin?" - "Konungr mun lta glma," segir Gomundr, "ok munu eir hefna sn, v at fjarsttt er um afl vrt." - "Konungs gfa mun styrkja oss," segir orsteinn. "Hiri eigi, tt r berizt angat at, sem ek er fyrir." Sofa eir af um nttina. En at morgni fr hverr til sinnar skemmtunar, en matsveinar at dka bor. Geirrr konungr spuri, hvrt menn vildu ekki glma, en eir sgu, at hann skyldi ra. San afklast eir ok tkust fangbrgum. orsteinn ttist eigi st hafa slkan atgang, v at allt skalf, eir fellu, ok lkst mjk mnnum Aga jarls. Frosti gekk n fram glfit ok mlti: "Hverr skal mr mti?" - "Til mun vera einhverr," sagi Fullsterkr. Rast eir n , ok vru me eim miklar sviptingar, ok er Frosti miklu sterkari. Berast eir n at Gomundi. Frosti tekr hann upp bringu sr ok keiktist mjk. orsteinn slr fti snum knsbtr honum, ok fell Frosti bak aptr, en Fullsterkr hann ofan. Hnakkinn sprakk Frosta ok olnbogarnir. Hann st seint upp ok mlti: "Ekki eru r einir at gamninu, ea hv er sv flt flokki yrum?" - "Skammt nefit at kenna r kjaptinum," sagi Fullsterkr. Jkull st upp, ok Allsterkr rst mti honum, ok var eira atgangr inn harasti. En var Jkull sterkari ok bar hann at bekk, ar sem orsteinn var fyrir. Jkull vildi draga Allsterk fr bekknum ok togast vi fast, en orsteinn helt honum. Jkull tk sv fast, at hann st hallarglfit upp at kkla, en orsteinn hratt Allsterk fr sr, ok fell Jkull bak aptr, ok gekk r lii honum ftrinn. Allsterkr gekk til bekkjar, en Jkull st upp seint ok mlti: "Ekki sjum vr alla essa, sem bekknum eru." Geirrr segir Gomundi, hvrt hann vildi ekki glma. En hann kvest aldri glmt hafa, en kvest eigi vildu synjast. Konungr ba Aga jarl hefna manna sinna. Hann kvest lngu hafa af lagt, en segir konung ra skyldu. San afklddust eir. Eigi ttist orsteinn st hafa trllsligri bk en Aga. Var hann blr sem hel. Gomundr reis mt honum. Var hann hvtr skinnslit. Agi jarl hsvaist at honum ok lagi sv fast krummurnar at sum hans, at allt gekk nir at beini, ok brust eir va um hllina. Ok er eir kmu ar, sem orsteinn var, br Gomundr jarli til sniglmu ok sneri honum vakrliga. orsteinn lagist nir fyrir ftr jarli, ok fell hann ok stakk nir nsunum, ok brotnai honum jfsnefit ok fjrar tennr. Jarl st upp ok mlti: ,,ung vera gamalla manna fll, ok sv yngst, at rr gangi at einum." Fru menn kli sn.

VIII. KAPTULI.

essu nst fru eir konungr til bora. Tluu eir Agi jarl um, at eir mundu einhvern prett vi hafa haft, "v at mr br vallt hita, er ek kem eira flokk." - "Ltum ba," segir konungr, "s mun koma, at okkr mun kunngera." Tku menn at drekka. vru borin inn tvau horn hllina. au tti Agi jarl, gersemar miklar, ok vru kllu Hvtingar. au vru tveggja lna h ok gulli bin. Konungr lt sitt hornit ganga hvrn bekk, "ok skal hverr drekka af einu. S, sem v orkar eigi, skal f byrlaranum eyri silfrs." Gekk engum af at drekka utan kppunum, en orsteinn gat sv til st, at eir, sem me Gomundi vru, var engi vttr. Drukku menn n glair at, sem eptir var dagsins, en um kveldit fru menn at sofa.
Gomundr akkai orsteini fyrir ga hjstu. orsteinn spuri, nr endast mundi veizlan. "At morgni skulu menn mnir ra," segir Gomundr. "Veit ek, at n ltr konungr allt vi hafa. Eru n sndar gersemar. Ltr konungr n bera inn horn sitt it mikla. at er kallat Grmr inn gi. at er gersemi mikil ok galdrafullt ok bit me gull. Mannshfu er stiklinum me holdi ok munni, ok at mlir vi menn ok segir fyrir orna hluti ok ef at veit friar vn. Verr at bani vr, ef konungr veit, at kristinn mar er me oss. Munum vr eigi urfa at vera fsparir vi hann." orsteinn sagi Grm eigi mla fleira enn lfr konungr vildi, "en ek tla, at Geirrr s feigr. ykki m r, at r hafi mn r hean af. Skal ek sna mik morgin." En eir sgu at httu r. orsteinn sagi, at Geirrr vildi feiga, "ea hvat segir mr af Grmi inum ga fleira?" - "at er fr honum at segja, at mealmar m standa undir bugtinni honum, en lnar breitt yfir beitina, ok er s mestr drykkjumar eira lii, er drekkr beitina, en konungr drekkr af einu. Hverr mar at gefa Grmi nokkura gersemi, en s viring ykkir honum sr mest ger, at einu s af drukkit. En ek veit, at mr ber fyrstum af at drekka, en at er einskis manns ol at drekka at einu." orsteinn mlti: " skalt fara serk minn, v at r m ekki granda, at lyfjan s drykknum. Tak krnu af hfi r ok gef Grmi inum ga ok seg eyra honum, at skalt gera honum miklu meira heir en Geirrr, ok san skaltu lta sem drekkir. En eitr mun horninu, ok skaltu steypa nir nst r, ok mun ik ekki saka. En er drykkjuskapr er ti, skaltu lta menn na ra." Gomundr sagi, at hann skuli ra. "En ef Geirrr deyr, ek alla Jtunheima, en ef hann lifir lengr, verr at bani vr." San sofa eir af um nttina.

IX. KAPTULI.

Um morguninn eru eir snemma ftum ok taka sn kli. kemr Geirrr konungr til eira ok bir drekka velfaranda sinn. eir geru sv. Vru fyrst drukkin hornin Hvtingar nst mldrykkju sklum, en var drukkit minni rs ok ins. v nst kmu inn margir slagir hljfra, ok tveir menn, nokkuru minni en orsteinn, eir bru Grm inn ga. Allir stu upp ok fellu kn fyrir honum. Grmr var hrligr. Geirrr mlti til Gomundar: "Tak vi Grmi inum ga, ok er etta n handsals skl." Gomundr gekk at Grmi ok tk af sr gullkrnu ok setti hann ok mlti eyra honum, sem orsteinn hafi sagt honum. San lt hann renna af horninu ofan serk sr, ok var eit . Hann drakk til Geirri konungi ok kyssti stikilinn, ok fr Grmr hljandi fr honum. Tk Geirrr vi fullu horninu ok ba Grm me gri heill koma ok ba hann kunngera sr, ef nokkurr hski vri nr. "Hefi ek opt st ik me betra bragi." Tk hann gullmen af sr ok gaf Grmi, drakk san til Aga jarli, ok tti v lkast sem boi felli sker, er nir rann eptir hlsinum honum, ok drakk af allt. Grmr hristi hfuit, ok var hann borinn Aga jarli, ok gaf hann honum tv gullhringa ok ba sr miskunnar ok drakk san af remr ok fekk byrlaranum. Grmr mlti: "Sv ergist hverr sem eldist." var hornit fyllt, ok skyldu eir drekka af tveir, Jkull ok Fullsterkr. Fullsterkr drakk fyrr. Jkull tk vi ok leit hornit ok kva ltilmannliga drukkit ok sl Fullsterk me horninu. En hann rak hnefann nasir Jkli, sv at jfshakan brotnai, en r hrutu tennrnar. Var upphlaup mikit. Geirrr ba menn eigi lta etta spyrjast, at eir skildi sv illa. Vru eir egar sttir, ok var Grmr inn gi burt borinn.

X. KAPTULI.

Litlu sar kom mar gangandi hllina. Allir undruust, hversu ltill hann var. at var orsteinn bjarbarn. Hann veik at Gomundi ok sagi, at hestar vru til reiu. Geirrr spuri, hvat barn at at vri. Gomundr segir: "at er smsveinn minn, er inn konungr sendi mr, ok er konungs gersemi ok kann marga smleika, ok ef yr tti nokkuru neytr, vil ek gefa yr hann." - "at er svipmikill drengr," segir konungr, "ok vil ek sj fimleika hans," ok ba orstein leika nokkurn smleik. orsteinn tk hall sinn ok brodd ok pjakkar ar , sem hvtt er. Kemr haglhr sv mikil, at engi orir mti at sj, ok var sv mikil fnn hllinni, at tk kkla. Konungr hl at. N stangai orsteinn hallinn, ar sem hann var gulr. Kom slskin sv heitt, at snjrinn brnai allr ltilli stundu. ar fylgdi str ilmr, en Geirrr kva hann var listamann. En orsteinn segir eptir einn leikinn, er heitir svipuleikr. Konungr segist hann sj vilja. orsteinn st miju hallarglfi ok pjakkar ar hallinn, sem rautt er. Stkkva ar r gneistar. San hleypr hann um hllina fyrir hvert sti. Tkust at vaxa gneistaflaugin, sv at hverr mar var at geyma sn augu. En Geirrr konungr hl at. Tk at vaxa eldrinn, sv at llum tti vi of um. orsteinn hafi sagt Gomundi fyrir, at hann skyldi t ganga ok fara hest. orsteinn hleypr fyrir Geirr ok mlti: "Vili r lta auka leikinn!" - "Lt sj, sveinn," sagi hann. Pjakkar orsteinn fastara lagi. Kemr auga Geirri konungi. orsteinn hleypr til dyranna ok snarai hallinum ok broddinum, ok kom sitt auga hvrt Geirri konungi, ok steyptist hann daur glfit, en orsteinn gekk t. Var Gomundr kominn hest. orsteinn ba ra, "v at n er ekki deigum vrt." eir ra til rinnar. Var aptr kominn hallrinn ok broddrinn. orsteinn segir, at Geirrr var daur. Ra eir n yfir na ok angat, sem eir hfu fundizt. mlti orsteinn: "Hr munum vr n skilja, ok mun mnnum mnum ml ykkja, at ek komi til eira." - "Far heim me mr," sagi Gomundr, "ok skal ek launa r ga fylgd." - "San mun ek ess vitja," segir orsteinn, "en aptr skalt fara me fjlmenni Geirrargara. Er n landit yru valdi." - " munt ra," sagi Gomundr, "en lfi konungi skaltu fra kveju mna." Tk hann eitt gullker ok silfrdisk ok tvtugt handkli gullofit ok sendi konungi, en ba orstein vitja sn, ok skildu me krleikum.

XI. KAPTULI.

En n sr orsteinn, hvar Agi jarl ferr allmiklum jtunm. orsteinn ferr eptir honum. Sr hann mikinn hsab, er Agi tti. Aldingarr var vi grindhliit, ok st ar vi ein jungfr. Hn var dttir Aga ok ht Gorn. Mikil var hn ok fr. Hn heilsai fur snum ok spuri tenda. "Ng eru tendi," segir hann. "Geirrr konungr er daur, ok hefir Gomundr af Glsisvllum svikit oss alla ok hefir leynt ar kristnum manni, ok heitir s orsteinn bjarmagn. Hann hefir ausit eldi augu oss. Skal ek n drepa menn hans." Kastar hann ar nir hornunum Hvtingum ok hljp til skgar, sem hann vri galinn.
orsteinn gekk at Gornu. Hn heilsai honum ok spuri hann at nafni. Hann kvast orsteinn bjarbarn heita, hirmar lfs konungs. "Strr mun ar inn strsti, sem ert barnit," sagi hn. "Viltu fara me mr," segir orsteinn, "ok taka vi tr?" - "Vi ltit yndi ek hr at skiljast," segir hn, "v at mir mn er dau. Hn var dttir ttars jarls af Hlmgrum, ok vru au lk at skapsmunum, v at fair minn er mjk trllaukinn, ok s ek n, at hann er feigr. En ef vilt fylgja mr aptr hingat, mun ek fara me r." San tk hn ing sn, en orsteinn tk hornin Hvtinga. San gengu au skginn ok su, hvar Agi fr. Hann grenjai mjk ok helt fyrir augun. Hafi at saman borit, egar hann s skip orsteins, hljp s verkr jfsaugun honum, at hann s eigi. Var komit at slarfalli, er au komu til skips. Vru menn orsteins burt bnir, en er eir su orstein, uru eir fegnir. St orsteinn skip, ok sigldu burt. Er eigi getit um fer hans, fyrr en hann kom heim Noreg.

XII. KAPTULI.

enna vetr sat lfr konungr rndheimi. orsteinn fann konung at jlum ok fri honum gripi , sem Gomundr sendi honum, ok hornin Hvtinga ok marga ara gripi. Sagi hann konungi fr ferum snum ok sndi honum Gornu. Konungr akkai honum, ok lofuu allir hans hreysti ok tti mikils um vert. San lt konungr skra Gornu ok kenna tr. orsteinn lk svipuleik um jlin, ok tti mnnum at skemmtan mikl. Hvtingar gengu minnum, ok vru tveir menn um hvrt horn. En ker at, sem Gomundr hafi sent konungi, gekk engum af at drekka utan orsteini bjarbarni. Handklit brann eigi, tt v vri eld kastat, ok var hreinna eptir en r.
orsteinn talar um vi konung, at hann vildi gera brullaup til Gornar, en konungr veitti honum at, ok var at smilig veizla. Ok ina fyrstu ntt, er au kmu eina sng ok nir var hleypt fortjaldinu, brast upp ilfjl at hfum orsteins, ok var ar kominn Agi jarl ok tlai at drepa hann. En ar laust mti hita sv miklum, at hann ori eigi inn at ganga. Sneri hann burtu. kom konungr at ok sl hann me gullbnu refi hfuit, en hann steyptist nir jrina. Helt konungr vr um nttina, en um morguninn vru horfin hornin Hvtingar. Gekk veizlan vel fram. Sat orsteinn me konungi um vetrinn, ok unnust au Gorn vel.
Um vrit beiddi orsteinn orlofs at sigla Austrveginn ok finna Gomund konung. En konungr sagist at eigi gera, utan hann lofai at koma aptr. orsteinn ht v. Konungr ba hann halda tr sna vel, "ok eig meira undir r en eim austr ar." Skildust eir me krleikum, ok bu allir vel fyrir honum, v at orsteinn var orinn vinsll. Sigldi hann Austrveg, ok er eigi getit annars en s fer frist vel. Kom hann Glsisvllu, ok fagnai Gomundr honum vel. orsteinn mlti: "Hvat hafi r frtt r Geirrargrum?" - "angat fr ek," segir Gomundr, "ok gfu eir landit mitt vald, ok rr ar fyrir Heirekr lfhamr, sonr minn." - "Hvar er Agi jarl?" segir orsteinn. "Hann lt gera sr haug, r fru," segir Gomundr, "ok gekk ar me mikit f, en eir Jkull ok Frosti drukknuu nni Hemru, er eir fru fr veizlunni, en ek hefi n vald yfir herainu Grundum." - "ar er n mikit undir," segir orsteinn, "hverju vilt mr af skipta, v at m ykkir Gorn eiga arf allan eptir fur sinn, Aga jarl." - "Ef vilt vera minn mar," sagi Gomundr. " muntu ekki vanda um tr mna," segir orsteinn. "at vil ek," sagi Gomundr. San fru eir til Grunda, ok tk orsteinn herait undir sik.

XIII. KAPTULI.

orsteinn reisti b at Gnpalundi, v at Agi jarl hafi gengit aptr ok eytt binn. Gerist orsteinn hfingi mikill. Gorn fddi sveinbarn mikit litlu sar, ok ht Brynjlfr. Ekki var traust, at Agi jarl glettist eigi vi orstein. Eina ntt gekk orsteinn af sng sinni ok s, hvar at Agi fr. Hann ori hvergi inn hliin, v at kross var fyrir hverjum dyrum. orsteinn gekk til haugsins. Hann var opinn, ok gekk hann inn ok tk burt hornin Hvtinga. kom Agi jarl hauginn, en orsteinn hljp t hj honum ok setti kross dyrrnar, ok laukst aptr haugrinn, ok hefir ekki orit vart vi Aga san.
Um sumarit eptir fr orsteinn til Noregs ok fri lfi konungi hornin Hvtinga. San fekk hann orlof ok sigldi til eigna sinna. Bau konungr honum halda vel tr sna. Hfum vr eigi frtt san til orsteins. En lfr konungr hvarf af Orminum langa, hurfu hornin Hvtingar. Lkum vr ar tti orsteins bjarbarns.