ANN tma, er fylkiskonungar vru Noregi, hfst
essi saga. ru fegar tveir fyrir einu fylki. Ht
lfr inn eldri, en Ingjaldr inn yngri; var Ingjaldr
fullta, er sj saga gerist. lkt var eim fegum
farit. lfr konungr var vinsll, en Ingjaldr var
undirhyggjumar inn mesti. Bjrn ok Ketill htu hirmenn
eira; hann var kallar Bjrn inn sterki. eir
vru lyndislkir ok Ingjaldr konungr, uppivslumiklir
ok tilleitnir. Dttur tti lfr konungr, er sa ht,
kvenna frust ok vel at sr. eir fegar ru fyrir
Naumdlafylki. lfr konungr var gamall, er hr
var komit sgunni. Hann hafi tt tvr drottningar,
ok var ndu hvrtveggi. Ht s Ds, er hann tti sar;
hana hafi fyrr tt nundr konungr uppsj af Firafylki
ok tti vi henni tv sonu, ok htu lfr hvrrtveggi.
eir ru n fyrir Firafylki, ok ttist Ingjaldr
eiga at rki hlft vi brr sna erf eptir mur
sna. tti hann vi tvr orrostur ok hafi hvrritveggja
sigr.
Bjrn er bndi nefndr. Hann bj Hrafnistu; hn
liggr fyrir Naumudlum. Bjrn var inni meiri bndatlu
norr ar. Kona hans ht orgerr. Hn var
dttir Bms Framarssonar ok Hrafnhildar Ketils
dttur hngs. au Bjrn ttu dttur, er rds ht.
Hana tti Gautr Hamri, gildr mar fyrir sr. au
ttu ann son, at Grmr ht. Hann var snemma bi
mikill ok sterkr. ttu au Bjrn ok orgerr fleiri
brn. rir ht sonr eira inn eldri, vnn mar ok
kurteis ok vel at sr um alla hluti. Hann var hirmar
lfs konungs ok hafi mikil metor af honum, ok
at til marks um, at lfr konungr gaf ri sver at,
er eir frndr hfu langan tma tt ok miklar menjar af
haldit. at ht egn; at var bi langt ok breitt ok beit
allra svera bezt; at var rskafit. Lngum sat rir
annan vetr me konungi, en annan hj fer snum.
Inn yngri sonr Bjarnar ht n. Hann var snemma
mikill vexti ok ekki vnn ok heldr seinligr, en um afl
hans var mnnum ekki kunnigt, v at hann reyndi
at aldri. Heldr tti hann heimsligr. Ltit strki hafi
hann af fer snum, en mir hans unni honum mikit.
Ekki tti mnnum hann vera lkr um neitt inum
fyrrum frndum snum, sem var Ketill hngr ok arir
Hrafnistumenn, nema vxt. Ekki lagist n eldaskla,
en var hann afglapi kallar af sumum mnnum.
Vi engar vandist hann rttir. Lei sv fram,
ar til at hann var nu vetra. Hann var ekki minni
en rir, brir hans. Hann var harla sinniligr. Ltt
var hann ok settr at klum, v at ti vru honum
bi kn ok olbogar. En er hann var tlf vetra, hvarf
hann burtu rjr ntr, sv at engi vissi, hvat af honum
var. n gekk eitt skgarrjr. Hann s ar stein einn
standa mikinn ok mann hj einum lk. Hann hafi
heyrt nefnda dverga ok at me, at eir vri hagari
en arir menn. n komst millum steinsins ok
dvergsins ok vgir hann utan steins ok sagi hann aldri
skulu snu inni n, nema hann smai honum boga
sv stran ok sterkan sem vi hans hfi vri ok ar
me fimm rvar. at skyldi eim fylgja, at hann skyldi
um sinn hfa me hverri, at er hann skyti til eptir
snum vilja. Innan riggja ntta skyldi etta gert vera,
ok bei n ar mean. Sv geri dvergrinn sem fyrir
var skilit ok me engum lgum, en dvergrinn ht
Litr. n gaf honum skotsilfr nokkut, er mir hans
hafi gefit honum. Stl vnan gaf dvergrinn n. San
fr hann heim ok bar stlinn baki sr. Hlgu menn
mjk at honum. n gaf mur sinni stlinn ok
kvest henni eiga bezt at launa.
er n var tjn vetra, var hann llum mnnum
strri norr ar. Hvrki hafi honum enn vaxit
vit n kurteisi. ann vetr hafi rir setit Hrafnistu
ok hafi fengit kenningarnafn af sveri snu, ok
var hann kallar rir egn. En um vrit bjst rir
at fara konungs fund. n bir at fara me honum,
en rir neitar v verliga. En er hann fr t til
skips, kom n ar farandi. rir spyrr, hvat hann vili
. n segist me honum fara skulu, hvrt er hann
leggi ar nokkut lofor til ea ekki. rir segir hann
hvergi fara skyldu, -- "kann ekki at vera hj hfingjum,"
segir hann, "at varla m vi na siu hfa
heima hr." Hann tk n ok batt hann vi eina eik
heldr sterkliga. Ekki brauzt n vi. San fr hann
ok eigi langt, r hann s, at n fr ar ok dr eptir
sr eikina; hafi hann kippt henni upp me rtum.
rir mlti : "Undramar ertu, frndi, at afli, en eigi
lzt mr r, at farir konungs fund me vlka
skapsmuni sem hefir." rir skar af honum
bndin ok mlti: "Ltils viltu vira mn or."
Hann br sverinu egn ok gnai honum me:
"etta sver mun kenna r sannsni, er hefir enga
r, ok mun at ik ekki mikils meta ok stemma fer
fyrir r." n mlti: "Ekki muntu hra mik sem
sprotabrn, ok at vitir, hvers ek kosti vi ik,
skaltu n sj at." n reif til ris ok br honum
lopt ok hristi hannsem barn ok mlti: "Sj n, hvat
tt undir r, ef okkr ykkir eigi einn veg." Hann
lt hann lausan, ok s rir , hvert efni manninum
var. Fru eir t skip, en at v hugi n,
hvar hann skyldi ess koma sr, at llum tti sr mest
mein at. Kaupmenn spuru hverr annan, hverr sj
mar vri. n mlti: "Hv spyri r mik eigi at? Ek
kann at segja yr. Ek heiti n ok ttar r Hrafnistu,
brir ris egns," en eir kvust ekki tra v.
Hann kva at satt, er hann segi. eir ltu hann
skyldu ar velkominn. n var klddr ltt. rir ba
skera vru til kla honum, sv at hann vri eigi sv
afleitinn, ok sv var gert. Kom honum at ekki mjk
at haldi, v at hann festi fimliga sik, ok var honum
engi bningsbt at essu. Vel vru skipverjar til
ns. Kunni hann ok eigi annat mti at leggja.
eir rir kmu vi Naumdlafylki ok spuru ar
au tendi, at andar var lfr konungr, en Ingjaldr
var einn konungr yfir v rki, er eir hfu bir
tt. rir mlti : "S lzt ar, er mar var fremri,
ok munda ek eigi noran hafa farit, ef ek hefi vitat
essi skipti." rir kemr n at konungs bnum. n
hafi me sr boga sinn, ok er eir kmu at hllinni,
bendir n upp bogann, er kafliga var sterkr. rir
spyrr, hvat at skyldi. n kva at brtt mundu snast.
Hann lt koma strenginn fyrir brjst sr, en bogann
um herarnar, skeyti hafi hann hendi sr. Ok er
eir kmu at hallardyrunum, gfu dyraverirnir rm
ri, en um fer ns var skarkalamikit, v at hann
breytti ekki bningi snum. San gekk hann at dyrunum
fast, en boginn skagi um herarnar, ok vannst
ekki rm til dyrunum, ok var boginn annathvrt at
brotna ea beygjast mjk, v at dyrrnar stust atgnguna.
komst n hllina; bendist boginn, en brotnai
ekki. n sezt utarliga nir, en rir gekk fyrir konung
ok kvaddi hann. Konungr tk v vel ok ba hann
fara til ndvegis gegnt sr. "Skulu r hr velkomnir
me oss, ea hverr var fr me r, ea hv skilr
essi mar sv skjtt vi ik?" rir mlti: "S mar
er brir minn ok hefir varla sr alu htt." Konungr
mlti: "Hann skal hr velkominn, ok siti hann
it nsta r. Gerum vr at fyrir nar sakir, ok heyrt
hfum vr getit ns, ok er hann undramar mrgum
greinum." rir hittir n ok segir honum konungs
or, -- "ok sn til n smahlut, frndi." n svarar:
"Ekki munu vr um rm skipta, enda liggr mr meira
til at iggja vetrvist." rir kvest hyggja, at hn mundi
til reiu. Eigi at sr gekk rir fyrir konung ok mlti:
"Vetrvistar vil ek beia fyrir n frnda at hans vilja,
at sti s kyrrt." Konungr mlti: "Til reiu er
honum vetrvist, en hvat er honum annat sti betra
en hj r?" rir kvast engan hlut mega eiga vi
hann, -- "hfir honum etta gerr fyrr at vilja einn ra,
ok v var ek tregr til, at hann fri me mr, at ek
vissa, at honum var kynliga varit." rir sagi n konungs
or. n mlti: " er n vel orit, ok gakktu,
brir, til rms ns." rir gerir sv.
n var fltr ok siblendinn; var hann lengstum
rmi snu, nema hann gekk erenda sinna. Hirmenn
hlgu at honum mjk, ok var Ketill foringi at
v. n daufheyrist vi at, ok lei sv fram til jla.
lsti konungr yfir v, at hann mundi gefa jlagjafir,
sem fair hans hafi gert, kvast sv vilja sna
menn at sr hylla. Ok affangakveld jla vitjuu menn
gjafanna allir nema n. Konungr spuri, hv n vitjai
eigi gjafanna; "skal hann eigi gjafir iggja sem arir?"
etta var sagt n. rglaist hann upp ok mlti:
"Gott ykkir mr gull at iggja." Ekki var marinn
sinniligr, ar er hann skauzt fram fyrir konunginn.
Furu var hann mikill at sj. Konungr mlti: " hverju
gall sv htt, n, er gekkst hr inn um dyrr fyrsta
sinn?" " boga mnum," sagi n, "v at sv vru
litlar hallardyrr yar, konungr, at hann bendist allr
saman, er ek hafa hann herunum, r ek komst
inn, ok lt htt, er aptr hljp." " skalt," sagi konungr,
"heita n bogsveigir." "Hvat gefr mr at
nafnfesti?" sagi n. "Eignast hr gullhring allt saman,"
sagi konungr, " nafnfesti ok jlagjf, v at ek
heyra, hvat mltir an, enda muntu allsterkr
mar, sv strr sem ert." "at tla ek," kva n,
"at ek s allsterkr, en ekki veit ek til." n tk vi ok
akkai ekki. Hann lk sr at hringinum ok setti
brynju sr. Hann tk gaupnunum til fyrir nean, ok
eitt sinn skauzt hringrinn brott. Hann fr at leita
forstofuna, en er hann kom aptr, var hann v lkastr
sem hann hefi saurnum laugazt. Sessunautar hans
spyrja, hv hann vri sv ferligr. Hann kva varla at
spyrjanda, enn sr segjanda, -- "en segja munda ek r,
ef leyndir." Hann kvest leyna mundu. n sagi:
"Hr mun sannast at, er sagt er: "Afgjarnt verr
fundar f"; tnt er n hringinum." Sessunautr hans
mlti: "Ltum kyrrt yfir v." n mlti: "Sv skal
vera, en ekki er mr etta tlat, ok vil ek gefa eim,
sem finnr." etta kom fyrir hirina, ok sagi hverr rum,
en Ketill hl at mjk ok kva farit hafa sem vn
var at at gefa fli v gull. Hann fr ok leitar at
hringinum me hirinni. eir rengdust fast forstofunni.
n mlti : "Hverju stir, at menn ganga hr
hndum ok starfa sauri, enda heldr hr vi sviptingar?"
Honum var sagt, at menn vildu bta slys hans
ok finna hringinn. n mlti: "Eigi em ek til minnugr.
Hr er n hringrinn hendi mr, en n galt ek yr
einn tma, er r hafi mik opt drat." Hirmenn
kvust mjk spottair. n kva sv eiga at vera. San
var hvld gabbit, en dr til ins sama, ok var
Ketill mest at v.
Einn dag var at, at eir brr vru tveir ti hj hllinni.
kmu hirmenn t ok mltu: " munt sterkr
mar vera, n." Hann svarar: "Vera m, at sv s, en
ekki hefi ek reynt at." eir mltu: "Viltu glma vi
Bjrn?" Hann svarar: "ar skal yr kost gera. r
skulu jna mr ok gera eld stran fyrir mr." eir
gera sv ok buu honum til at bakast. Hann kva sr
meiri rf mundu, er hann kemr fr fanginu, at
mkja sik. San bjuggust eir til glmu hllinni. n
var kominn lokpu, er mir hans hafi gefit
honum. Ekki hafi hann belti um sik, en hn var sv
s, at hann dr hana eptir sr meir en alnarlangt;
tku ermar fram af hndum honum. Bjrn hljp
at n, en hann st kyrr fyrir. Bjrn var allra manna
sterkastr. Hann greip n upp ok kastar honum utar
blit, sv at hann kom at herunum eldinn nir,
en ftrnir skullu utar blkinn. var hltr mikill.
n st seint upp. Ekki sakar hann eldrinn sakir lokpunnar.
Konungr mlti : "Eigi ykkir mr ,
n, jafnsterkr sem lzt." n mlti: "S ykki mr,
konungr, sterkari, er fyrri fellr." Konungr hl . n
lt at sr belti ok stytti sik upp ok braut upp ermarnar.
eir hlaupast at annat sinn. n dr Bjrn
at sr ok veifir honum sem barni ok slngvar honum
san utar eldinn ok lt hann sv lausan. Hirmenn
hlupu til ok kipptu honum af eldinum, ok var Bjrn
brunninn mjk. eir kvu mann enna rit sterkan.
at fell n vel skap snum, at hann var sterkr kallar,
ok kva n mega sj, at hann vildi, at Bjrn bakaist vi
eldinn, ok kva honum meiri rf en sr. n kva
vsu:
"Skelldi mr, sem skyldit,
skelkinn mar vi belki;
vi mttak vttki
vinna; svei eim manni;
var fang at fallast,
felldum eldsmat nokkut;
honum synjaak heiri
heldr; svei eim manni."
N lei vetrinn, ok einn dag vru eir brr enn
ti staddir tveir saman. mlti rir: "Unir eigi
illa vi hingatfer na, ar sem hefir stt hingat
h ok spott?" n kvest eigi illa vi una, -- "hefi ek
hr egit gull ok vetrvist ga, en ek hiri eigi um
spott eira." rir sagi: "Ek mun raun til gera, hversu
mr ykkir. Ek mun gefa r sverit egn, at drepir
einhverja tv konungsmenn, ok setjast sjlfr fyrir skina."
n mlti: "Ek vil sj sverit, ok mun ek at
iggja, en ekki mun ek heita eim launum." Ok annan
dag um drykkjuml reis n upp ok snst at eim,
sem honum sat nst, ok horfir hann, ok sv geri
hann vi alla hllinni; fyrir konungi st hann lengst.
San gekk hann fyrir ri ok leggr sverit bor fyrir
hann ok kvest ekki hafa vilja. ar var at hltr mikill,
en ri tti strilla.
Einn tma fundust eir brr tveir saman, ok spyrr
rir: "Hv frtu sv skapfelliliga, brir, ok allt
ruvs en ek huga?" n sagi: "Ek huga at, hver
hefnd mr tti konungs mnnum, ok tti mr
engi. En v horfa ek lengst konung, at ar var helzt
reik rinu, hvrt ek munda af ra." rir mlti:
"Of heimskr ertu, v at konungr er r velviljar."
n sagi: "Ekki urfu vit um hann at ra, v at
ek hygg, at engi mun verri mar upp vaxa Noregi
en konungr sj." Skildu eir tal sitt, ok lei at vri.
ltr Ingjaldr konungr ings kveja. Hann st upp
inginu ok mlti: "at er mnnum kunnigt, at fair
minn er daur ok ek rkit etta, ok vil ek v lsa,
at ek vil eim llum yfirbtr veita, er ek hefi af gert
vi, ok gefa eim ok llum yr g lg. En til ferar
skylda ek yr, mna egna, ok skja fund brra
minna, ok vr mttum semja frisamliga vr rki, ok
mun ek f mnum mnnum vistir ok mungt." Hr
verr at gr rmr. mlti n: "Vel mun r ykkja
konungr mla, brir." rir kva at upp finnast.
n sagi: "Ek kann r at at segja, at n er hann
eim verst viljar ok ykkist ann veginn mestu
illu mega lei koma vi ." rir kva hann ekki
afhugaan vi konung. Eptir at bast eir. n spyrr
ri, hvrt hann vill, at hann fari me hirinni, --
"ok yr ok konungi. Er ok ltit erendit, ef ek ferr sv
binn burt, ok allsnt, hversu mr tekst hr vistin
mean. Em ek fsari at fara me yr, at mun lengst
uppi ok gegna verst." rir kvest vilja, at hann fri,
ok halda eir norr me konungi ok liggja undir eyjum
nokkurum. mlti konungr, at skyldi reisa hafnarmerki.
kva n vsu:
"Vel r, selja,
stendr svi nr
laufgu harla vel;
mar skekr af r
morgindggvar,
en ek at egni
rey ntt sem dag."
rir mlti: "Eigi skaltu ess urfa, v at ek mun gefa
r sverit egn." n segir: "Ekki rey ek at eim
egni." Ketill sagi : "Ek tla, at reyir at karlmanni
nokkurum, ok viltu sera hann," ok geru eir
at essu gys mikit ok draskap. "Eigi er sv," sagi n,
"ekki rey ek at eim egni, ek rey at ri egn,
brur mnum, v at hann er sv grunnhygginn, at
hann trir konungi essum, en ek veit, at hann mun
honum at bana vera."
San koma eir vi Firafylki. sagi Ingjaldr
konungr: "Ek hygg, at vr sum n komnir rki brra
minna, ok hefi ek at spurt, at eir vilja eigi vi oss
sttast, ok ykki mr vnst, at vr munum berjast ok
frelsa oss sv af mtgangi eira." Margir vildu heldr
hafa heima setit en ar komit. En er eir brr spyrja
at, safna eir lii mt Ingjaldi konungi. En Ingjaldr
konungr ba gefa mnnum at drekka, sv at eir
s framgjarnir. kom at n mikit uxahorn. Hann
kva vsu:
"v betra mr ykkir,
ef skal valr falla,
at frligar frum
ft at geira mti;
drekkum allt af uxa
enni geira hlenni,
vera mun snarpra svera
svipun, ef ek skal ra."
Konungr mlti: "etta er vel ort, ok er s eigi berskjaldar,
er gengr ara hnd." n mlti: "Ekki
vnti ek, at at veri v nt dag, at ek kunna
fylgd at veita." Konungr kvast ekki vita, hvat egna
hann vri. n lt hvrutveggja eira snast mundu.
Hann lagist nir skipi, arir gengu upp at berjast.
rir mlti: "Allillr er inn hlutr, hafa fyrst farit
hingat ok liggja n skipi, er lis er rf; ek tlaa,
at hugr mundi ik fra." n kva eigi hira um or
hans.
Konungr gekk upp, ok kom landherrinn mti eim.
Hittust eir vi skg nokkurn ok brust. n st upp
ok gekk til skgar ok einn stofn. Hann s aan
yfir liit hvrttveggja ok tvau merki fram borin fyrir
brrum Ingjalds konungs. n mltist vi einn saman:
"Hv mun eigi at r at veita li Ingjaldi konungi
ok at , at honum er mest rf at ok hann girnist
sjlfr? Ek mun skjta, ok er meiri vn, at ek hfa, v
at at sagi s, er mr gaf bogann ok rvar essar, at
ek munda beinskeytr vera, en at var dvergrinn, s
er ek hitta fyrr skginum Hrafnistu, en menn tluu
mik horfinn, at vit dvergrinn skiptumst essu vi,
ok skal n reyna smina, er hann leysti sik ok sitt
hfu, en r vga ek hann utan steins. Lt hann mik
skjta mundu rj frgarskot ok eitt sinn me hverju
skeyti." Hann skaut ok stefndi annan eira lfanna,
ok fl rin gegnum hann ok kjrr at baki honum.
Fell egar merkit. n ni rinni ok strauk til skipanna.
Ok er menn su at, sgu eir konungi, at
hann mundi snrisspjti lagr ea skotinn.
Um kveldit kmu menn til skipa. Var alltrtt
um skotit. n heyri at ok kva mega skjast, -- "ef
n er hlfunnit". Um morguninn eggjai konungr
menn til uppgngu ok kvest vnta sigrs. n var eptir,
ok kvaddi hann engi til uppgngu. Honum kom
hug, at Ingjaldr konungr mundi urfa lis. Hann skaut
r annarri. Kom s fyrir brjst lfi, ok var hann v
harskeytari en fyrr, at rin st ar fst. Kenndu
menn skeytit ok tluu at, sem var, at einn mar
mundi eiga bi skeytin, tt at sist eigi. Konungr
mlti: "Fyrir lngu vissa ek, at n mundi atgervismar
vera." Konungr sendi eptir honum ok segir, at
hann tti gt laun fyrir at hafa. Sendimenn su, at
n var kominn bt ok eigi allnri eim. eir
sgu honum konungs or ok kveju, at hann mundi
viringu mta fyrir framgngu sna. n mlti: "Ek
mun eigi fara konungs fund, v at hann mun mr
unna glgans fyrir mitt starf." Menn kmu aptr ok
sgu konungi. Hann segir: "Eigi var hann fjargtr,
ok vilda ek, at eigi geri hann fleiri launvgin vi gfga
menn, ok tlaa ek brrum mnum lf ok eiga rki
undir eim." rir mlti: "Illa ferr r; vildir
heldr sjlfr gert hafa. Ekki var at um hr, at eigi
vildir feiga." Konungr svarar: "Hefi hann upp
gengit me oss, vri hann verr smdar, en fyrir launvg
vri hann verr bana." rir kvest tla, at jfn
laun mundi hann honum fyrir hyggja. Ingjaldr tk
eignir brra sinna ok setti menn yfir fylkit. San var
orpinn haugr eptir , er heitir lfahaugr. Konungr
var skipum ok binn til burtfarar. Ketill kvest vilja
hitta vin sinn, er skammt bj aan burt. Konungr
svarar: "Lt eigi sein at r, v at vr siglum snart."
Ketill hafi skeyti ns hendi sr. Hann kom at b
bnda eins skammt fr skipunum. Ekki var honum
s kunnr. Bndi heilsai honum ok spuri at nafni.
Hann svarar: "Ek heiti n bogsveigir, er munt n
heyrt hafa getit af skotum mnum." Bndi svarar: "n
mttum vr hafa verit inna skota hr, v at hfingjar
vrir vru vinhollir. En ver me oss ntt."
Hann kva at mundu ekkjast. Ekki var ar fleira
manna en kona hans ok dttir. Hn ht Drfa.
N er at segja fr n, at hann rr einn leynivg
ok kom at eim sama b ok nam n staar ok hlir
til tals manna. Gestrinn tk til ora: "Er sj dttir
n, bndi?" "Sv er satt," sagi hann. "Ek tla mr
at byggja rekkju me henni ntt, ok mun yr eigi
betr boit." Karli kvest ekki mikit um at. Ketill
kvest gert hafa meiri strvirki en n rekkju hennar.
Ok er n heyrir etta, drap hann hgg dyrr ok gekk
at dyrunum. rll gekk til hurar ok allt t mjk,
r hann s manninn. Hann spyrr hinn at nafni. S
kvest n heita. rllinn sagi: "Hr er mikit um
nagang, sv ht ok s, er kominn er inni." n sagi
sv vera mega ok gekk inn ok settist gegnt Katli. Bndi
spyrr hann at nafni. essi nefndist n. Bndi sagi:
"Hr er ntt mjk, ea viltu me oss vera?" Hann
kvest at iggja mundu, "en hafa ver ek dvl nokkura,
r en ek mtumst, ea hefir hann n nefnzt
Ketill?" Hann sagi: "Ek br v gaman." n mlti:
"etta hefir vel at mti borit um fundi okkra. Vrum
vit einni vist bir, ok leitair eptir nokkurum
hlutum um atgervi mna, ok ttist ekki af v
sj, heldr hitt, at ek vra skiptingr, en ek em atgervismar,
ok kann ek lkning at gera vel at kvensemi.
Ek heyra an, at leitair eptir vi dttur
bnda um hjhvlur." Hann tk n lyrg honum ok
lt hann skurka t ok kva vsu:
"at munt finna,
er flr mokar,
at eigi ert
n bogsveigir;
ert brausveigir
heldr en bogsveigir,
ostasveigir
en lmsveigir."
Hann batt hann ok rak af honum hrit ok bar tjru
ok mlti, at sv skyldi hverr fljga sem fjarar vri.
Hann stakk r honum annat augat, san geldi hann
hann. Eptir at leysti hann hann ok fekk honum tv
stafi, -- "en ek mun taka vi skeyti mnu." n mlti:
"at kalla menn konungs gersimi, ef nokkut er annars
afbrag. En r er n brugit nokkut, ok v sendi
ek ik n sv binn Ingjaldi konungi, ok geld ek
honum ik fyrir annan brur sinn, hv nr sem fyrir
annan er goldit." Ketill leitar til skipanna ok sagi konungi,
ok bru honum vitni stafir hans, at hann var
stirr orinn, en sjn var sgu rkari um augu hans
ok eistu, at burt var hvrttveggja. "Afhendr ertu
mr," sagi konungr ok rak hann burt fr sr.
N er at segja fr n, at hann mlti vi bnda:
"r tku vel vi mr, ok skyldir eigi illt af mr
hljta. Skulu vit eya binn ok fara skg, v at
konungsmenn munu brtt koma hr," ok sv geru
eir. n var essu nrgtr, v at konungr sendi menn
egar um nttina, ok brenndu eir upp binn ok fru
aptr san. Konungr mlti vi sna menn: "Ef n hefir
undan komizt, legg ek rjr merkr silfrs til hfus
honum, ok geri ek hann tlgan um allan Noreg."
etta spyrst n va. Konungr kom heim sitt rki.
n var me karli ok hsar upp b hans um sumarit.
n var sv binn hversdagliga, at hann var hvtu
pilsi; at var sv stt, at at nam hl. var hann
grm pilsungi; hann tk ofan mijan klfann.
var hann rauum kyrtli; hann tk ofan kn. Yzt
var hann vndum vruvarstakki; hann tk ofan
mitt lr. Hann hafi hatt hfi ok viarxi hendi.
Marinn var furu strr ok karlmannligr ok ekki dvnn.
at var einn dag, at n mtti ti Drfu karlsdttur.
rjr konur gengu me henni. Hn var kvenna
vnst ok vel bin. Hn var rauum kyrtli ermalngum
ok ekki nir vum, sum ok mirngum. Hn
hafi hla um enni ok hr kvenna bezt. r hlgu
at honum mjk ok druu klabna hans. Drfa
mlti : "Hvaan gekktu at n, ferfaldr?" "Fr smum,"
sagi n. v kom bndi at ok ba r eigi
sklka hann. n kva vsu:
"Meyjar spuru,
er mik fundu,
hvthaddaar:
"Hvaan komtu, ferfaldr?"
En ek svaraa
silki-Gunni
heldr hinni:
"Hvaan er logn ti?""
"Ekki ykkir mr," sagi n, "kyrtill inn fara betr
en stakkr minn, v at hann liggr nean at bakstakki
num." San skildu au at sinni. En er upp var hsar
brinn, talar bndi til ns um haustit, at honum
vri heimilt ar at vera um vetrinn, -- "ok hefir
vel til ess unnit." n kva at iggja mundu. Honum
leizt vel karlsdttur, at hn hefi kallsat hans
klasniit, ok var hann sr um at vrkunnltr. En
um vrit lsti hann yfir v, at hann mundi burtu ok
annat fyrir sik leggja. "En ef sv verr sem mr er grunr
, at dttir n s me barni, eru ar fir blramenn,
ok vil ek ganga vi faerni. Ok ef at er sveinn,
sendi til mn, er r spyri nokkura mna
stafestu, ok fylgi hringr essi til jartegna, en sj
sjlfr fyrir, ef mr er."
Ok san ferr hann burt ok austr skg. ar liggr
ti stgamar, er Garan heitir. Ok um daginn, er n
gengr um skgargtuna, s hann, at mar gekk svig
vi hann. S hafi svartan skjld ok hjlm hfi, en
boga hendi, rvamli bak. Hann s inn nkomna
ok skaut egar skjld hans broddr ok vart gegnum
skjldinn. n geri hfing eptir ok skaut gegnum
skjldinn, ok kom aflvvann honum, sv at
hann var srr. Stgamar mlti honum tti essi
rfum harskeytari ok lagi vpn sn ok hitti enna
mann ok spuri hann at nafni. Hann kvest n heita.
Garan segist heyrt hafa nafn hans, -- "ok ertu vfrgr."
n sagi: "Heyrt hefi ek ok n getit ok jafnan
at illu." Garan sagi: "Fyrir gu muntu vera af mr.
Vil ek bja r til mn, ok eigum flag saman, ok
munu vit miklu leiis koma." n sagi: "rit mun um
at, ef vit viljum illa gera." eir kmu til skla, er
st skginum, ok var ar hnigin hur gtt. eir
gengu inn, ok skorti ar eigi f, vpn ea hlfar. n
s ar steina tv, annan hra en annan. n spyrr,
hvat eir skyldi. Garan sagi: "ar hefi ek reynt hryggafl
nokkura manna, er mik hafa heimstt." n sagi:
"Illmannliga bjttu vi na gesti, ea hvrr mundi
r hfiligri steinninn at lta hallast?" Hann kvest
ekki v tlun haft hafa, en lt sr inn hra
betr fallinn vera fyrir har sakir. er liit dag
mjk. Garan sagi: "N skulum vit matba, ea hvrt
viltu heldr taka vatn ea gera eld?" n kva at sjlft
leggjast, at hann geri eldinn, v at hann kvest
v vanr verkinu. Ok er hann var lagztr nir, kastai
hann sverinu bak sr, at hann hafi at vpni.
Hann heyri hvin upp yfir sr, hj stgamarinn til
hans, ok kom sverit, ok at hlfi honum. hljp
hann upp ok mlti: "Eigi ertu n trr, ok vildir
n skjtt skipta flaginu, ok hafa ek ltit til saka.
M vera, at n gistir bndasteininn h kveld."
ar var hr skn, ok vildi hvrr firra sik steininum.
bar Garan at steininum. n st rist honum, en
rak hendrnar bringu honum ok bendi hann um
steininn; gekk sundr hryggrinn honum. n gekk
af honum dauum. Hann hj af honum hfuit ok
dr hann t ok stakk nefinu klof honum, at hann
gengi eigi daur. Lei af nttin. n var ar um sumarit
ok geri engum manni mein ok lt ekki sj sik.
En er haustai, lsti hann aptr sklanum ok fr burt
ok vildi ara vetrvist hafa.
Hann kom aptan dags til ekkju einnar auigrar, er
Jrunn ht. Hann var ar um nttina ok duldist. En
er hsfreyja kom skla, spuri hn gestinn at nafni.
Hann sagi slkt er honum sndist. Hn gekk fr ok
sneri aptr ok mlti: "Hv frtu hingat? at er mitt
hugbo, at munt vera n bogsveigir." Hann lt at
satt. "Hv frtu hingat?" segir hn, "r er etta ekki
traust fyrir konungi." n kvest tla, at eigi mundi
meira vi urfa, -- "mun ek til htta at vera, ef r
gefi leyfi til." Hn mlti: "Ekki mun ek spara mat
vi ik." ar var hann um hr ok var tiltakasamr ok
s um b hennar, ok var at me miklu ri. n mlti:
"Hr vilda ek vera vetr me yr ok gerast eigi setumar
me llu." Hn kva honum eigi ar hent, -- "er
konungr er eptirsj um ik; vr megum r ltit."
Hann lzt tla, at lngjaldr konungr mundi honum ekki
grand gera. "Eigi mun ek mat spara vi ik," en lt
hann sjlfan mundu gta sn. Hann gerist umsslumar
inn mesti. San tekst tal me eim. Hann segir,
at honum lstr v skap at mla til rahags vi hana.
Hn kva at mundu gert at frnda ri ok mjk nr
hennar hugokka, en enginn latti, ok tkust rin. n
var inn mesti umgangsmar ok strhagr. Hann tti
naust skgi skammt fr bnum ok smai ar skip.
Jk brtt mikinn framdrtt fjr ok viringar. Hann
tti fjgur b str, ok me honum var rr tigir vgra
manna hverju bi. Fylkismenn eir, er ar vru,
hfu hann sr at forstjra. Hann var vinsll ok strlyndr.
Ingjaldr konungr spyrr etta ok leitar eptir honum.
rir, brir hans, fr opt austr angat me sttarboum,
ok var stigt me eim brrum. var
andar Bjrn, fair eira, Hrafnistu, ok varveitti
bit Gautr, mgr eira, ok rds, systir eira. Grmr,
sonr eira, var mikill, vnn ok sterkr ok kva engan
af snum frndum sr jafnskapfelldan sem n. Hann
fr fund hans. n tk vel vi honum, ok dvaldist
hann ar lengi. Hann var vinsll. rir ba opt n,
at hann skyldi vgja til vi konung, -- "ok stoar r
ekki, brir, af v at ek s gerla hans skaplyndi grimmt
til n." "Auna mun ra me okkr konungi," sagi
n, "en trir honum til vel. Vilda ek heldr, at
varveittir b okkur." En at var ekki.
Mar ht varr, upplenzkr at tt ok ttgfugr. Hann
kom til hirar Ingjalds konungs, ok tk hann vel vi
honum; ekki var hann ar, at n var me konungi.
varr var gerviligr mar. Hann lagi hug mikinn su
ok hafi tilmli vi hana um rahag. Konungr tk
v seinliga. au tluu etta ml me sr. Konungr
mlti : "Mjk leitar eptir essu, ok mun ek gera
kost. skalt fara fund ns ok fra mr hfu hans,
en er kemr aptr, ttu essa ra vn, er beiist,
v at muntu kallar mikilmenni ok makligr konungs
mgr." varr kva eigi austtligt, -- "ea gefr ,
konungs systir, jyri til essa mls?" Hn svarar: "Ek
tla vera valdi brur mns, ef kemr essu erendi
fram." Vi etta fr hann austr land ok fund ns
ok skorar hann til vetrvistar. n spyrr, hverr hann
vri, ok kvest varla vita kunna, me hverjum hug
hverr vri, en lzt vanr at synja matar; "ek beiumst
ok ekki forgiftar, fyrr en ek veit, hversu egit er ea
veitt er." varr var honum fylgisamr til sma ok
annars.
at var eitt kveld, at eir gengu heim, at vari kom
hug, hvat hann tti at annast. Hann hljp at n
ok hj til hans. n gekk skjtara en varr hugi ok
var strfetari, ok hj hann jrina ok allt viarrtr.
n fann n atgngu hans ok snr aptr ok sagi, at
honum tti eigi vel hald koma vistarlaunin. n
batt hann me bogastreng ok rak hann heim fyrir sr.
Hann setti var fjtur um nttina. En er menn vissu
etta, bu eir drepa hann ok segja hann til ess gert
hafa. n kva eigi at skyldu. "Mun at mlt, at
ek gerumst fjandmar konungs, ef menn vita eigi sanna
sgu. Vil ek ing lta stefna fjlmennt ok konungsmar
segi sgu sna ok geri fyrir llum bert etta vandri,"
-- ok sv var gert. Kom n ingit ok leiir
var eptir sr. n mlti: "Seg n fram allt erendi itt."
varr geri sv. mltu allir, at hann hafi sr daua
rit. n mlti: "Nei," sagi hann, "at skal eigi vera.
Ek veit, hvers hann heim at vitja, sem r heyru."
Hann lt brjta ftleggi hans allt til kns ok lt san
gra ok sna ftunum ruvs en r; horfu
tr bak aptr. n mlti: "Stattu n fyrir mr," ok
sv gerir hann. n mlti: "N ertu konungs gersimi,
er ert fr v, sem arir menn." San snr hann
andliti hans nokkut ok mlti: "N ertu til hvrstveggja
enda afbrag annarra manna, vnn at yfirliti, enda eigi
fttr sem arir menn. Hittu n Ingjald konung, geld
ek ik fyrir annan brurinn, enda hann n hingat
einkis at vitja." varr hitti konung ok sagi eigi sna
sltta. Konungr mlti: "at hefi ek vitat, at menn
hafa drepit nir menn hverr fyrir rum, hitt veit ek
varla, at slkar meislar hafi gervar verit, ok kalla at
konungs gersimar, ok ykki mr engi gersimi r,
ok far til eigna inna." Konungs systir mlti: "Viltu
n eigi unna honum rahagsins vi mik?" Konungr
kva at eigi sama, lt var sr ofr framarla treyst hafa,
at hann mundi essu lei koma, -- "ok vru v engi
fjartk hf vi ik." rir var eigi lngum heima.
Eptir etta sendi konungr tlf menn til hfus ni
ok mlti sv: "Ek vil senda yr me eim htti fund
ns, at r beii hann vetrvistar, en hann er strlyndr
ok mun spyrja, hv r fari sv margir saman. En r
skulu segja, at r eigi f allir saman ok r tri
engum til at skipta me yr nema honum. Ok ef hann
tekr vi yr, dragi undir yr ara jafnmarga af mnnum
hans me fgjfum, ok kalla ek sjlfrtt, at
r lti hann eigi rekast undan." San fru eir
fund ns, ok fru sv or me eim sem konungr gat
til. Hann tk vi eim, ok vru eir ar fram um
jlin. Eitt kveld mlti Jrunn vi n. "Hvat gestum
hyggr etta vera, er ik hafa heimstt?" Hann sagi:
"at hygg ek, at eir su gir menn, ok til ess tlum
vr." Hn kvest eigi at tla, at eir muni dyggvir
menn heita mega, -- "ok gruna ek at, hvrt eir hafa
unnit illvirki ea tla eir til, v at hvert sinn er
gengr fr rmi nu, sj eir eptir r ok brega
lit vi." Hann kvest eigi at tla. "En ber ek meiri
nn fyrir r en ek tlaa," sagi hn, "ek vil
gangir fr hsi morgin, ok ef eir gera engan grun
sr, mun etta ekki vera. Seg, at skalt heim
kveld ok at vilir einn fara, ok ef eir gera nokkurn
grun sr, m vita, hverir eir eru." n kva
sv vera skulu. Um morguninn gekk n fr hsi, ok
er vetrgestir su at, hyggja eir fri n ok fru
heiman tveim stum, sex hvrum sta, en sex vru
heima af njsnarmnnum ok sex af hskrlum, er f
tku til hfus ni. Vru sex af hvrum fyrirstrinu.
eir settust hj gtu ns. Jrunn hittir Grm ok sagi, at
henni tti grunsamlig fr eira, -- "ok far njsn".
Hann kvast ess binn ok fr skg me marga menn,
sv at hinir vissu eigi, en su eir hvergi. Lei n
kveldit, ok sndist eim mest nausyn at fara heim
ok gta tmans, at eigi yri rit um atfrina. eir
kmu heim. n var kominn ndvegi ok ekki
frnn. Grmr var ok heim kominn. n mlti: "at
mun n hfa vetrgestum vrum at segja erendi sn
ok hvern eir tluu mr dauann dag. Ek veit n
r yur, ok fyrir lngu vissa ek svik yur vi mik,
en eigi hefi ek dyggt hjnaval." eir uru vi at ganga.
n mlti: "Eigi mun ek drepa hjn mn, ok fari au
burt. En konungsmenn gef ek vald Grmi, frnda
mnum, ok hafi hann af eim gaman dag." Grmr
kva slkt vel mlt. Hann fr til skgar me ok
spyrti saman alla einn glga.
etta spyrr Ingjaldr konungr ok lkar mjk illa.
rir var kominn til hirarinnar. Hann var hljr
ok tti mjk rtna mlit. Konungr spyrr, hv hann
vri sv hljr, -- "vel viljum vr til n gera sem fyrr".
rir sagi: "Ekki fr ek at, en varla verr at
me hallkvmd." Konungr spyrr: "Hvat skortir at um
at, sem fair minn geri?" "Ekki leita ek etta,"
sagi rir "en strrum gaf fair inn mr, sem er
sver etta." Konungr sagi: "Er at gersimi mikil?"
"Sj ," sagi rir. Konungr tk vi ok br sverinu
ok mlti: "Ekki er etta tigins manns eiga."
rir sagi: "iggi r , herra." Konungr sagi:
"Eigi vil ek at; skalt eiga ok r lengst fylgja."
Hann gekk at ri hstinu ok lagi gegnum hann
ok lt ar standa sverit srinu. Hann mlti: "msar
munu vit n sendast sendingar milli." San bj
hann skip, ok vru sex tigir manna, ok ba fara
fund ns ok leggja lgi hans ok teygja hann
skip, -- "ok segi, at ar s kominn rir, brir hans,
ok vili leita um sttir. En ef hann kemr greipr yr,
drepi hann, ok er goldit nokkut fyrir mna
brr, ef essir koma fyrir . Komi snemma dags
til ns." etta verk mltist mjk illa fyrir, ok var
hann n kallar Ingjaldr inn illi af hverjum manni.
San fru eir veg sinn. En r um nttina en eir
kmu vi land, dreymdi n ok sagi Jrunni:
"Mr tti rir hr kominn daprligr mjk, en vallt
hefir hann komit, er mik hefir dreymt hann. En eigi
vilda ek, at eir fri erendislausir, er hann fra hingat
me slku mt er mr segir hugr um, v at hann
sndist mr allr blugr, ok st sver gegnum
hann." Hn kva sv vera mega, at skrir vri draumar
hans. n spratt upp ok sagi, at menn mundu koma.
Hann lt ba fjgur skip, ok vru tvau vi tey, en
nnur tvau leynivgi hj lginu fyrir bnum. n
sendi menn byggina eptir mnnum at drekka fagnaarl
mt ri, ef hann kemr glar ok heill, elligar
reyna vpn sn. n var bnum, en menn hans
skipum, ok bei hann binn ess, er at hndum kmi.
Eptir at sj eiri at skip renndi lgit fyrir binn
ok rauir skildir . Skipamenn sendu n or, at hann
kmi ofan ok fyndi ri, brur sinn, er ar var kominn
at leita um sttir. n mlti: "Opt hefir hann ekki
ann mun metit at ganga heim, ok ltr hann n ltit
skorta." eir kvu honum svefnhfugt. n kvest
ganga mundu ofan at skipi, en eigi lengra. eir treystust
eigi at ganga at honum ok skutu ri af skipi upp
ok bu n taka vi vinsending Ingjalds konungs.
n tk ri upp ok mlti: "Goldit hefir grunngi
innar, er trir konungi vel, en annat mun
n skyldara en at vta ik." Hann skaut honum
hellisskta, en hljp t skipit ok br upp rauum
skildi. Hann leggr n at eim, ok brust eir, ok
fellu mjk menn Ingjalds konungs. Einn mar barist
knjnum. Grmr stti at honum, en s mar hj
til hans knsbtina ok af klfann me hlbeininu
ok lt hann mundu stirfttan, r en grtt vri.
eir drpu hvert manns barn. n lt haug gera ok
skip setja ok ri lypting, en konungsmenn hvrttveggja
bor, til ess at at sndist v, at honum
skyldu allir jna. Grmr var grddr. Konungr spyrr
n essi tendi ok tti enn eigi mjk aukizt hafa
sinn smi ea smd.
at var einn morgin, at n var heima b snum,
at hann mlti: "at hygg ek," sagi hann, "at menn
s skginum mjk margir, ok m vera, at komi at
v, sem mlt er, at mikit er konungs rkit ok mikil er
konungs gifta." n vekr n upp hskarla sna ok mlti:
"Opt finnst at , at ek er vel kvngar. Jrunn hefir
opt varat mik vi, at ek skylda eigi sitja hr vi mtykki
konungs, en ek vilda lta drfa um stafn, sem
vera mtti." San tk hann s einn ok hj sundr
ok telgir handarhald bum hlutunum. n sagi:
" er vr komum t, mun hringr sleginn um oss,
en mr ykkir illt at flja. En vit Grmr munum eigi
vpnum vi koma," ok ba hann taka annan trlurkinn,
ok sv geru eir. eir sneru n til sjvar.
var konungr ar kominn me mikinn mannfjlda.
eir n ruddu gtu fyrir sr ok lmdu tvr hendr.
tti konungs mnnum ar eigi gott at ba undir,
en hskarlar sttu ar eptir, ok vru margir drepnir,
en konur kmust nir Jrunnar. eir n ok Grmr
kmust eina rrarsktu ok su konungsflotann umhverfis
sik, en t misyndis var ein njsnarskta. n
sagi, at honum tti vel, at eir geri eim nokkurn
fundarkrk, -- "sem oss eru settir til meins". n
skaut einum fork, er jrni var binn, undir rangbyrit
sktunni, ok gerist at skipti , at sjr kolblr
kom stainn, ok klluu menn konungs skipin,
at eir hjlpi eim. n stti undan t millum eira.
n sagi, at meiri mundi rr Grms, ef bir ftr
hans vri jafnir. Hann kva einkis skyldu sakna.
n fann eigi fyrr en hlummarnir runum skullu
millum hera honum, en Grmr var sprunginn af rrinum.
n st n fyrir bor ok vildi at szt, at konungs
menn hefi hendr at honum. eir su, at marinn
var fyrir bor stiginn, en annarr l daur austrinum.
eir segja konungi etta. Hann sagi: "ess var vn,
at n fyrirmyndi oss at hafa hendr at honum, en
skal honum fyrir allt eitt koma, ok setjum vru allt
me sjnum, at hann komist eigi land."
etta kom n hug ok snr vers til eyjar einnar,
er l utan fyrir, ok komst ar upp ok var allmttfarinn.
Erpr ht s, er ar bj, ok kona hans. Ekki
var ar fleira manna. Erpr kannar fjrur ok fr me
eyk ok s, at mar l mikill strndinni. Bndi tlai
hann dauan ok gekk illa at honum. n ba hann
fara djarfliga. Erpr sagi: " munt hafa hgri sng
haft heima hj Jrunni." Hann ekr honum n heim,
ok skgu ftrnir t af vagninum. Kerling ba hann
eigi dauum manni heim aka. Erpr kva nnur efni
vera ok sagi henni. Hn mlti, at at mundi gott til
fjr, ef vi gan dreng tti um. n hresstist ar n
mjk. lngjaldr konungr hugi n dauan, ok fr hann
heim. n var me karli, ok er hann var heill, flytr
Erpr hann til lands. n kva eim vel farit hafa ok
gaf kerlingu gull, en Erpi eyna ok lt meira skyldu
verkaup eira tmi. San kom n heim. Jrunn
hafi nokkut snit leiis mean, ok skorti mikit
, at risna mtti haldast. Menn fgnuu vel n, en
hann svarar hsfreyju: "Ekki hfum vr jafnir verit
um fjrhagina hingat til vi ik." Hn kvast ekki
at v telja, ef hann heldist vi. Honum kom n
hug, at eigi mundi rligt at vitja fjrins skla
Garans, v at honum tti n nausyn til bera. Hann
lt at n heim fra ok sagi Jrunni: "Hr mttu
lta mna eigu," ok segir allan tilburinn. tti hann
eigi flauss, sem menn tluu. Kom n samt lag
um f eira sem r ea meira.
n setr n njsnir alla vega fr sr. Ingjaldr konungr
frtti etta, ok hafi hann gzlur sr ok svaf
skla hj hir sinni. n fylgdi smum snum sem
fyrr. Ok eitt kveld, sem hann gekk fr sminni, s
hann ey einni eld brenna. Honum kom hug, at
konungr mundi enn vitja ea snttungar mundu leggjast
f hans. Hann forvitnast um ok fr til sjvar
einn saman ok tk sr bt ok rr til eyjarinnar. Hann
s ar mann sitja vi eldst, ungligan ok mikinn. S
var skyrtu ok lnbrk. Hann mataist. Silfrdiskr st
fyrir honum. Hann hafi knf tannskeptan ok stakk
upp r katlinum ok t af slkt er honum sndist, en
kastar aptr , er klnai, en tk annat upp. n
tti hann eigi varliga ba um sik. Hann skaut til
hans, ok kom stykkit, er hann v upp r katlinum,
ok datt at sku nir. Hann leggr skeytit nir hj
sr ok mataist sem r. n skaut r annarri, ok kom
hn diskinn fyrir hann, ok fell hann tv hluti. essi
sat ok gaf engan gaum at essu. skaut n inni
riju, ok kom s knfskeptit, er aptr st r hendi
honum, ok fl heptit tv hluti. mlti sj inn ungi
mar: "essi mar geri mr mein, en sr ltit gagn,
er hann spillti knfi mnum." Hann reif upp boga
sinn, en n kom hug, at eigi var vst, hvar skytin
r geigai. Hann gekk rum megin eikarinnar ok lt
hana millum eira. Sj inn ungi mar skaut inni
fyrstu r, sv at n hugi, at koma mundi hann
mijan, ef hann hefi beit; nnur tti honum sem
komit mundi hafa fyrir bringspalir honum, en in
rija augat, ok stu sv allar til eikinni, ar sem
n hafi stait. mlti s inn ungi mar: "Hitt er
eim r, er skaut at mr, at sna sik n, ok hittumst
vi, ef hann vi mik sakir." San gekk n fram,
ok tku til at glma, ok var eira atgangr mjk sterkligr.
n mddist skjtara, v at hinn var stinnleggjar
ok sterkr. n ba hvlast, en inn ungi mar lzt
binn til hvrstveggja, ok r n. Hann spyrr:
"Hvert er nafn itt?" Hann kvast rir heita, en sagi
fur sinn heita n, -- "ea hverr ertu?" "Ek heiti n,"
sagi hann. Ungi mar sagi: "at mun satt vera, at
margs gs muntu n vera, ok ertu n n sauarins
ess, er ek tk." n sagi: "Hirum ekki um heiptarml,
ok er etta ltils vert, ea hverjar hefir
jartegnir, ef finnr fur inn?" "Ek tla finnast
muni snn merki sgu minnar, en em ek eigi skyldr
r at sna," sagi rir. n lt at betr sama at sna,
hvat til marks vri um faerni hans. rir snir honum
hringinn. n sagi: "Snn eru essi merki, at
fur inn hefir hr fyrir hitt, ok frum heim ok vitjum
betra herbergis."
eir gera n sv ok koma heim, ok stu menn hans
ok biu eptir honum me ugg ok tta, v at eir vissu
eigi, hvat af honum var orit. n settist ndvegi ok
rir hj honum. Jrunn spyrr, hverr sj mar vri
inn ungi. n ba hann sjlfan segja til nafns sns.
Hann sagi: "rir heiti ek, ok em ek sonr ns." Hn
mlti: "Kemr at v, sem mlt er, at hverr er augari
en ykkist. Ekki sagir mr, at ttir enna
son, en hygg ek ekki aukasmi vera munu at honum,
ok togi af honum, ea hversu gamall ertu?"
"tjn vetra," sagi rir. Hn sagi: "at tla ek,
at ek muna kalla ik hlegg, v at ek hefi engum
st hra til kns." Hann sagi: "etta nafn lkar mr,
ok muntu gefa mr nokkut nafnfesti, at menn kalli
mik sv." Hn sagi at skyldu satt ok gaf honum gull
mikit. n spyrr ri at um uppfi hans me karli.
Hann kva at or hafa verit, at ar fddist upp dttir,
"v at Ingjaldr konungr vildi drepa mik, ok fli ek
v noran, sem vera mtti." ar var rir um vetrinn.
n mlti eitt sinn: "Eigi nenni ek at fa ik upp
sitjanda lengr, ef leggr ekki fram." Hann kvest
eigi til hafa fmunum nema hringinn. n kva sr
betra ykkja at hafa sendifr nokkura, -- "snist mr
sem vrir skyldr til at hefna nafns ns Ingjaldi
konungi. tla ek, at r veri auit helzt af vrri
tt, v at at er reynt, at vit konungr leggjumst aldri
hendr . Ok ekki arftu hingat at vitja, nema hefndin
komi fram, hvrt sem tt skylt vi mik ea eigi.
Sverit egn skaltu eiga, ok ef kemr essu verki
fram, er ar systir konungs. Haf hana me r
ok gjalt henni son fyrir brur." rir kva etta gera
mundu ok helt me skip albit herna, en at hausti
hafi hann fimm skip vel skipu. Hann var yfrit djarfr
mar ok sterkr ok inn mesti hervkingr. Hann kom
b Ingjalds konungs nttareli ok bar eld at sklanum.
Vknuu menn vi reykinn. Ingjaldr konungr
spyrr, hverr fyrir eldinum ri. Hann kva ri hlegg
ar vera. Konungr segir: "Vera m, at essi gneisti
hafi flogit af Drfu karls dttur, v at ar hefir mr
lengi grunr verit, ok m vera, at oss veri fullelda
um at lkr." rir kvest at viljar, at sjatnai
illvirki hans. Ingjaldr konungr lt brjta upp stokkana
ok bera sklahurina ok kva eigi vilja inni
brenna. hlupu menn t. rir var nr staddr,
er konungr kom t, ok hj hann banahgg. Hann tk
burt su ok hafi me sr ok mikit f ok sendi hvrttveggja
fur snum. Hann tk vel vi su, en rir
leggst herna ok vann mrg framaverk. Hann var
gtr mar ok tti lkr fur snum. rir kom me
at til ns, at hann var orinn strauigr, ok fekk ar
gar vitkur. Hann var ar um vetrinn.
En at vri sagi hann n, at hann vill burt
rast -- "ok gef ek r upp eignir allar, en girnst
eigi eignir r, sem Ingjaldr konungr hefir tt, v
at skammt mun at ba, at eytt mun fylkiskonungum.
Ok er betra at gta sinnar smdar en at setjast hra
sta ok aan minnkast. En ek mun fara norr Hrafnistu
til eigna minna. Erp skaltu annast ok fstra inn
ok mur." San fr n norr, en rir var gildr
mar. n kom norr eyna, ok tti hann ar dttur,
er Mjll ht, mur orsteins, Ketils sonar raums,
fur Ingimundar ins gamla Vatnsdal. n tti opt at
berja um r skinnkyrtlur norr ar, ok tti hann
inn mesti mar fyrir sr. Sonr ris var gmundr
akraspillir, fair Sigurar bjaskalla, gts manns
Noregi. Ok lkr hr vi sgu ns bogsveigis.