Saga Ketils Hngs.
Hr hefr upp sgu Ketils Hngs.

I. KAPTULI.

Hallbjrn ht mar. Hann var kallar hlftrll. Hann var sonr lfs ins arga. Hann bj eyjunni Hrafnistu. Hon liggr fyri Raumsdal. Hann var rkr mar ok mjk fyrir eim bndunum norr angat. Hann var kvongar mar ok tti ann son, er Ketill ht. Hann var mikill vexti ok karlmannligr mar ok ekki vnn. En egar Ketill var nokkrra vetra gamall, lagist hann eldahs. at tti rskum mnnum athlgi, er sv geri. at var vandi Ketils, hann sat vi eld, at hann hafi ara hnd hfi sr, en me annarri skarai hann eldinn fyrir kn sr. Hallbjrn ba hann eigi hafa hnd hfi sr ok sagi, at mundi batna me eim. Ketill svarar engu. Hann hvarf burtu nokkru sarr ok var burtu rjr ntr. kom hann heim ok hafi stl baki sr. Hann var vel gerr. Hann gaf hann mur sinni ok kvest henni meiri st eiga at launa en fur snum.

at var einn tma um sumarit, verdag gan, at Hallbjrn lt aka heyi, ok l mikit undir. Hallbjrn gekk eldasklann til Ketils ok mlti: "N vri r, frndi, at duga vel ok aka heyi dag, v at allir eru nn ntir." Ketill spratt upp ok gekk t. Hallbjrn fkk honum tv eyki ok eina konu til verks. Ekr hann n heyi til gars ok gengr at sv rsklega, at tta uru undan at hlaa um sir, ok ttust allir ng hafa at gera. En er kveld kom, var borgit llu heyinu, enda voru sprungnir bir eykirnir. Hallbjrn mlti : "N ykir mr r, frndi, at takir vi fjrvarveislu, vat ert n ungr ok upprennandi ok til alls vel fr, en ek gerist gamall ok stirr ok til einskis meir." Ketill kvast eigi at vilja. Hallbjrn gaf honum xi eina harla stra ok mjk bitrlega ok furu gott vopn. Hann mlti: "Einn er s hlutur, frndi, at ek vara ik mest vi, at egar degi er sett, vil ek, at srt ltt ti, ok allra helst, at gangir eigi norr eyna fr bnum." Margt glsai Hallbjrn fyrir Katli, syni snum.

Bjrn er mar nefndr. Hann bj skammt aan. Hann hafi at jafnan lagt vanda at dra Ketil ok kallai hann Ketil Hrafnistuffl. Bjrn reri jafnan sj til fiska.

at var einn dag, at hann var rinn, at Ketill tk einn fiskibt ok va ok ngul ok reri t mi, ok sat til fiska. ar var Bjrn fyrir. Ok er eir su Ketil, hlgu eir mjk ok druu hann fast. Gekk Bjrn enn mest fyrir essu, sem hann var vanr. eir fiskuu vel, en Ketill dr eina lngu, heldr kostilla, en ekki fleira fiska. En er eir Bjrn hfu hlait, kipptu eir upp veiarfrum snum ok bjuggust heim, ok sv geri Ketill. eir hlgu a honum. Ketill mlti : "N vil ek leggja af vi yr alla mna veii, ok skal s yar eiga, sem fyrst nir." Hann rfr upp lnguna ok sendi skip eirra. Langan kom vi eyrat Birni bnda sv hart, at hausinn lamdist, en Bjrn hraut tbyris ok egar kaf ok kom aldrei upp san. reru hinir at landi ok sv hvrirtveggju. Ftt gaf Hallbjrn sr a essu.

Eitt kveld eftir dagsetr tk Ketill xi sna hnd sr ok gekk norr eyna. En er hann var kominn eigi allskammt burt fr bnum, sr hann dreka einn fljga at sr noran r bjrgunum. Hann hafi lykkju ok spor sem ormr, en vngi sem dreki. Eldr tti honum brenna r augum hans ok gini. Eigi ttist Ketill slkan fisk s hafa ea nokkra vtti ara, v at hann vildi heldr eiga at verjast fjlda manna. Dreki s stti at honum, en Ketill varist me xinni vel ok karlmannlega. Sv gekk lengi, allt ar til at Ketill gat hggit lykkjuna ok ar sundr drekann. Datt hann nir daur. San gekk Ketill heim, ok var fair hans ti tni ok heilsar vel syni snum ok spuri, hvort hann hefi vi nokkra glettivtti var orit norr eynni. Ketill svarar: "Ekki kann ek at fra frsagnir, hvar ek s fiska renna, en satt var at at sundr hj ek einn hng miju, hver sem hrygnuna veiir fr." Hallbjrn svarar: "Ltils mun r sar vert ykja um smhluti, er telur slk kvikindi me smfiskum. Mun ek n auka nafn itt ok kalla ik Ketil hng." Settust eir n um kyrrt.

Eldstinn var Ketill mjk. Hallbjrn stti mjk veiiskap, ok beiddist Ketill a fara me honum. En Hallbjrn kva honum makara at sitja vi elda en vera sjfrum. En er Hallbjrn kom til skips, var Ketill ar fyrir, ok kunni Hallbjrn eigi a reka hann aftr. Gekk Hallbjrn fyrir framstafn ferjunni, en ba Ketil ganga fyrir skut ok setja . Ketill geri sv, ok gekk hvergi. Hallbjrn mlti: "lkr ertu frndum num, ok seint tla ek, at afl veri r. En ek var vanr, r en ek eltist, at setja einn ferjuna." Ketill reiddist ok hratt fram ferjunni sv hart, at Hallbjrn hraut fallinn t fjrugrjtit, en ferjan stvaist ekki fyrri en t sj. Hallbjrn mlti : "Ltt ltr mik njta frndsemi fr r, er vilt brjta bein mr, en at vil ek n tala, at ek tla, at srt ngu sterkr, v at ek vilda n reyna afl itt, ok st ek vi sem ek gat fastast, en settir fram sem r. ykir mr g sonareign r." Fara eir n veiist. Hallbjrn gtti skla, en Ketill reri sj. Hann komst vi str fng. reru at honum tveir menn allvgalegir. eir bu hann lta laus fngin. En Ketill neitar v ok spuri at nafni. Annarr kvest heita Hngr, en annarr Hrafn, ok vera brur. eir sttu at honum, en Ketill varist me kylfu ok sl Hng fyrir bor ok drap hann sv, en Hrafn reri burt. Ketill fr heim til skla sns, ok gekk fair hans mt honum ok spuri, hvort hann hefi nokkut fundit manna um daginn. Ketill kvest fundit hafa brur tvo, Hng ok Hrafn. Hallbjrn mlti: "Hversu fru skifti yar? En gerla veit ek deili eim. eir eru hraustir menn ok eru tlgir r bygginni fyrir spektir snar." Ketill kvest hafa drepit Hng fyrir bor, en Hrafn hefi flit. Hallbjrn mlti: "Gjarn ertu, frndi, strfiskana, ok v er vel til fundit um nafn itt." Annan dag fru eir heim me fng sn. var Ketill ellefu vetra, ok batnai n frndsemi eirra.

II. KAPTULI

ennan tma var hallri mikit Hlogalandi, en b eirra eru mjk sjnum. Ketill kvest vilja fara til fiskjar ok vera eigi allr magi. Hallbjrn bau at fara me honum. Ketill kvest vera vel einfr me ferjuna. "etta er rlegt," sagi Hallbjrn "ok viltu einrr vera. En rj fjru mun ek nefna fyrir r. Heitir einn Nstifjrr, annarr Mifjrr, rii Vitasgjafi, ok hefir n langt verit, san ek fr r eim tveim, ok var eldr bum sklum."

etta sumar fr Ketill Mifjr, ok lifi ar eldr skla. Inni fjararbotni fann Ketill stran skla, ok var bndinn ar ekki heima, er Ketill kom. Mikinn veiifanga s hann ar ok grafir strar jr nir grafnar, ok reif hann allt upp r eim ok kastar t hr ok hvar. Hann fann ar af hvlum ok hvtabjrnum, selum ok rostungum ok alls konar drum, en botninum hverri grf fann hann mannakjt saltat. Allt rak hann at t, ok spillti hann ar hvvetna. En er kveldai, heyrir hann ragang mikinn. Gekk hann til sjvar. Bndi reri til lands. Hann ht Surtr. Mikill var hann ok illilegr. egar skipit kenndi grunns, st hann fyrir bor ok tk skipit ok bar upp naust, ok nlega hann jrina til knj. Hann var dimmraddar ok mltist vi einn saman: "Hr er illa um gengit," sagi hann, "at hrkt er ll eiga mn ok me at verst farit, sem bezt er, sem eru mannakrof mn. Vri slkt launa vert. Hefir n ok eigi haglega umskipast, at Hallbjrn, vinr minn, sitr n kyrr heima, en Ketill hngr, eldhsffli, er n hr kominn, enda vri mr aldrei vi of at launa honum. Vri mr nsta skmm v at bera eigi langt af honum, ar sem hann hefir vaxit upp vi eld ok verit kolbtr." Hann snr heim til sklans, en Ketill undan ok nemr staar at hurarbaki me reidda xina. En er Surtr kemr at sklanum, verr hann at lta dyrunum harla mjk ok rekr fyrst inn hfuit ok herarnar. Ketill hggr hlsinn me xinni. Hon sng htt vi, er hon snei af honum hfuit. Fll jtunninn daur sklaglfit. ar hl Ketill ferju sna ok fr heim um haustit.

Annat sumar fr hann til Vitasgjafa. Hallbjrn latti ess ok kva gott heilum vagni heim at aka. Ketill kva ekki duga freistat, -- "ok mun ek fara," sagi hann. "Reimt mun r ar ykja," sagi Hallbjrn, "en ausnt er at, at vilt mnar eldstar kanna ok vi mik jafnast hvvetna." Ketill kva hann rtt geta. San fr hann norr Vitasgjafa ok fann ar skla ok bjst um. ar skorti ekki veiiskap. Mtti ar taka fiska me hndum sr. Ketill festi fangit naust sitt ok fr san at sofa. En um morguninn, er hann kom til, var burtu allt fangit.

Ara ntt vakti Ketill. s hann jtun ganga naustit, ok batt sr byri mikla. Ketill gekk at honum ok hj til hans me xinni xlina, ok fll byrin ofan. Jtunninn brst vi fast, er hann fkk srit, sv at Katli var laus xin, ok st hon fst srinu. Jtunninn ht Kaldrani. Hann hljp inn fjararbotninn ok helli sinn, en Ketill eftir. ar stu trll vi eld ok hlgu mjk ok kvu Kaldrana hafa fengit maklega skrift fyrir sinn tilverkna. Kaldrani kva srinu meiri rf smyrsla en vta. kom Ketill hellinn ok kvest vera lknir ok ba fra sr smyrsl ok kvest vilja binda sr hans. Trllin fru innar hellinn. En Ketill reif xina r srinu ok hj jtuninn banahgg; fr heim san til skla sns ok hl ferju sna ok fr heim san, ok tk Hallbjrn vel vi honum ok spuri, ef hann hefi vi nokkut var orit. Ketill kva a fjarri farit hafa. Hallbjrn kva mjk endr rja, - "ok sastu um kyrrt?" sagi hann. "J," sagi Ketill.

III. KAPTULI.

Um haustit fyrir vetrntr bj Ketill ferju sna. Hallbjrn spuri, hvat skal at hafast. Ketill kvest tla veiifr. Hallbjrn kva at engra manna htt, -- "ok gerir etta leyfi mnu." Ketill fr ekki at sr. Ok er hann kom norr fjru, tk hann ofviri ok sleit undan til hafs, ok ni ekki hfn, ok rak hann at bjrgum nokkrum norr fyrir Finnmrk ok lenti ar, er bjrgin skildust. Bjst hann n um ok sofnar. En hann vaknar vi at, at skipit skalf allt. Hann st upp ok s, at trllkona tk stafninn ok hristi skipit. Ketill hljp btinn ok tk upp smjrlaupa nokkra ok hj festina ok reri burt. Hlst ofvirit. lagist hvalr at honum ok skldi skipinu vi verinu, ok tti honum manns augu honum vera. Ok rak hann at skerjum nokkrum, ok braut hann btinn ok lagist sker nokkrum, ok s hann ekki nema sorta til lands, ok lagist hann angat eftir hvld sna ok komst at landi ok hitti gtu r fjrunni ok fann b. ar st mar ti fyrir dyrum ok klauf sk. Hann ht Brni. S tk vi honum vel ok kva vsu:

"Heill kom , Hngr!

Hr skaltu iggja

ok allan vetr

me oss vera.

r mun ek fastna,

nema fyrirltir,

dttur mna,

r dagr komi."

Ketill kva vsu:

"Hr mun ek iggja!

Hygg ek, a valdi

Finns fjlkyngi

feikna veri.

Ok allan dag

einn js ek vi rj.

Hvalr kyrri haf.

Hs mun ek iggja."

eir gengu san inn. ar voru fyrir tvr konur. Brni spuri, hvort hann vill ligga hj dttur hans ea einn saman. Hon ht Hrafnhildr ok var harla str vexti ok drengileg. Sv er sagt, at hon hafi lnar breitt andlit. Ketill kvest hj Hrafnhildi liggja vilja. San fru au rekkju, ok breiddi Brni au uxah efsta. Ketill spuri, hvat v skyldi. "Ek hefi hingat boit Finnum, vinum mnum," sagi Brni, "ok vil ek eigi, at i veri fyrir sjnum eirra. eir skulu n koma til smjrlaupa inna."

Finnar komu ok voru eigi mjleitir. eir mltu: "Mannfgnur er oss at smjri essu." San fru eir burt. En Ketill var ar eftir ok skemmti sr vi Hrafnhildi. Hann fr ok jafnan skotbakka ok nam rttir. Stundum fr hann draveiar me Brna. Um vetrinn eftir jl fstist Ketill burt. En Brni kva eigi at mega fyri vetrarrki ok illum verum, -- "en Gusir Finna konungr liggr ti mrkum."

Um vorit bjuggust eir Brni ok Ketill til ferar. eir fru hit fremra um fjru. Ok er eir skildu, mlti Brni: "Far lei, sem ek vsa r, en eigi skginn." Hann gaf honum skeyti nokkr ok brodd einn ok ba hann hans neyta, ef hann yrfti, nausyn sna. San skildu eir, ok fr Brni heim. Ketill mltist vi einn saman: "Hv mun ek eigi fara ina skemmri leiina ok hrast ekki grlr Brna?" San sneri hann skginn, ok s hann mjallroku mikla ok at mar renndi eftir honum ok hafi tvo hreina ok vagn. Ketill kvaddi hann me vsu:

"Skr af kjlka,

kyrr hreina,

seggr sfrull,

seg, hvat heitir."

S svarar:

"Gusa kalla mik

gfgir Finnar,

em ek oddviti

allrar jar.

Hvat er at manna,

er mr mti ferr

ok skrr sem vargr af vii?

ru skaltu mla,

ef undan kemst

risvar rumufiri.

v tel ek ik snjallan." eir fundust fyrir fara-rumu. Ketill kva vsu:

"Hngr ek heiti,

kominn r Hrafnistu,

hefnir Hallbjarnar.

Hv skrr sv, inn armi?

Frimlum mla

munk-at ek vi Finn ragan,

heldr mun ek boga benda,

ann mr Brni gaf."

Gusir ttist n vita, hver Hngr s, v at hann var frgr mjk. Gusir kva vsu:

"Hverr er ndrum

ndveran dag,

gjarn til gunnar

grimmum hug?

Vi skulum freista

flein at rja

hvor at rum,

nema hugr bili."

Ketill kva:

"Hng kalla mik

hlfu nafni,

mun ek veita r

vinm han.

Skaltu vst vita,

r vi skiljum,

at bkrlum

bta rvar."

Gusir kva:

"Bstu n vi

bitri eggrumu,

haf hlf fyri r,

hart mun ek skjta,

r mun ek brla

at bana vera

nema af aui

llum ltir."

Ketill kva:

"Mun ek af aui

eigi lta

ok fyrir einum r

aldri renna.

Fyrr skal r hggin

hlf fyri brjsti,

og fyri sjnum

svart at ganga."

Gusir kva:

"Skal-at-tu gulli

n gersemun

me heilum hug

heima ra.

Kemr r bani

brtt at hndum,

ef vi skulum ti

oddum leika."

Ketill kva:

"Munk-at ek gulli

vi Gusi skifta

n heldr fyrri

til friar mla.

Mr brr bani

betri miklu

en hugleysi

ok heankvma."
 

 

San bendu eir upp boga sna ok lgu rvar streng ok skutust odda, ok fr sv tylft rva hvors, at nir fllu. Fleinn einn var eftir, er Gusir tti. Broddr Ketils var ok eftir. tk Gusir fleininn, ok sndist honum hallr, ok steig hann . Ketill mlti:

"Feigr er n

Finnr inn ragi,

at hann fttrer

flein sinn rangan."

San skutust eir at, ok mttust n ekki fluginum, ok fl broddrinn brjst Gusi, ok fkk hann bana. Brni hafi ltit Gusi snast hallr fleinninn, v at hann var konungdminum nstr, ef Gusi yri nokkut, en ttist r vanhaldinn af skiftum eirra. Gusir hafi haft sver at, er Drangvendill ht, allra svera best. Ketill tk at af Gusi dauum ok rvarnar Flaug, Hremsu ok Ffu. Ketill fr aftr til Brna ok sagi honum, hvat hafi gerst. Brni kva sr nrri hggit, at brir hans var drepinn. Ketill kvest n hafa unni undir hann konungdminn. San fylgdi Brni honum byggina, ok skildust eir me miklum krleikum.

Eigi er fyrr sagt af ferum Ketils en hann kom heim til Hrafnistu. Hann hitti bnda einn ok spuri, hvat skip au skyldu, er fru til eyjarinnar. Bndi kva a vera bosmenn, ok tti at drekka erfi eftir Ketil, ef spyrist ekki til hans. Ketill fr vndu skipi til eyjarinnar ok gekk inn sklann, ok uru menn honum fegnir. Var n veisunni snit fagnaarl mt Katli. Var hann n heima rj vetr.

kom ar skip vi eyna, ok var ar Hrafnhildr Brnadttir ok sonr eirra Ketils, er Grmr ht. Ketill bau eim ar at vera. Hallbjrn mlti: "Hv br trlli essu hr a vera?" Ok var hann mjk byrstr ok styggr vi hennar kvmu. Hrafnhildr kva hvorugum eirra mein mundu at henni vera, - "ok mun ek burt han fara, en Grmur, sonr okkar, loinkinni skal eftir vera." v var hann sv kallar, at kinn hans nnur var loin, ok me v var hann alinn. ar festi ekki jrn . Ketill ba Hrafnhildi eigi reiast fyrir essa sk. Hon kva eim ltt mundu undir ykkja reii hennar. San fr hon heim ok reri norr me landi, en ba Grm ar vera rj vetr ok kvest mundu koma eftir honum.

IV. KAPTULI.

Brr ht mar, gr bndi, ok tti dttur fra, er Sigrr ht. S tti bestr kostr. Hallbjrn ba Ketil bija sr konu ok hyggja sv af Hrafnhildi. Ketill kva sr ekki hug kvonfngum, ok var hann jafnan hljr, san au Hrafnhildr skildu. Ketill kvest mundu fara norr me landi. En Hallbjrn sagist mundu fara bnorsfr fyrir hann, -- "ok er a illt, a vilt elska trll at." San fr Hallbjrn bnorsfr til Brar. Bndi kva Ketil hafa farit meiri ok torveldari ferir en bija sr konu. "Vnir mik lygi?" sagi Hallbjrn. Bndi svarar: "Veit ek, at Ketill vri hr kominn, ef honum vri hugr essu, en eigi hefi ek traust til n vilja at synja r konu." Ok keyptu eir saman, ok var kvein brullaupsstefna. San fr Hallbjrn heim. Ketill spuri ekki at tindum. Hallbjrn kva mrgum meiri vera um rahaginn forvitnina en Katli. En Ketill gaf at v engan gaum, en gekk fram essi rastofnun, ok var veizlan g. Ketill fr ekki af klum ina fyrstu ntt, er au komu eina sng. Hon fr ekki at v, ok samdist brtt me eim.

Eftir etta andaist Hallbjrn, en Ketill tk vi bsforrum, ok var fjlmennt me honum. Ketill tti dttur vi konu sinni, er Hrafnhildr ht. Ok a linum rem vetrum kom Hrafnhildr Brnadttir til fundar vi Ketil. Hann bau henni me sr at vera. En hon kvest ekki mundu dveljast. "ar hefir n gert fyrir um fundi okkar ok samvistir lauslyndi inni ok stafestu." Hon gekk til skips, mjk dpr ok rungin, ok var at ausnt, at henni tti mikit fyrir skilnainum vi Ketil. Grmur var eftir.

Ketill var rkastr manna norr ar, ok tti eim mikit traust at honum. Hann fr eitt sumar norr Finnmrk at finna au Brna ok Hrafnhildi. eir fru litlu skipi. lgu eir vi bjarg eitt hj nokkurri. Ketill ba Grm skja eim vatn. Hann fr ok s trll vi na. a bannai honum ok vildi taka hann. Grmr hrddist ok hljp heim ok sagi fur snum. Ketill fr til mts vi trllit ok kva vsu:

"Hvat er at bsna,

er vi bjarg stendr

ok gapir eldi yfir?

Bsifjar okkrar

hygg ek batna munu.

Lttu ljvega."

Trllit hvarf, en eir fegar fru heim.

at var einu hausti, at vkingar komu til Ketils. Ht annarr Hjlmr, en annar Stafnglmr. eir hfu herjat va. eir beiddust at hafa ar friland me Katli, ok ess lt hann eim kost, ok voru eir me honum um vetrinn gu yfirlti.

Um vetr at jlum strengdi Ketill heit, at hann skal eigi Hrafnhildi, dttur sna, gifta nauga. Vkingar bu hann hafa ar kk fyrir.

Eitt sinn kom ar li Uppdalakappi. Hann var upplenskr at tt. Hann ba Hrafnhildar. Ketill kvest eigi vilja gifta hana nauga, - "en tala m ek mlit vi hana." Hrafnhildr kvest eigi vilja leggja starhug vi la ea binda forlg sn vi hann. Ketill sagi la sv bit, ok hr fyrir skorar li Ketil hlm, en Ketill kvest fara mundu. eir brur, Hjlmr ok Stafnglmi, vildu berjast fyrir Ketil. En hann ba halda skildi fyrir sik. En er eir komu til vgvallar, hj li til Ketils, ok var eigi vi brugit skildinum, ok kom blrefillinn enni Ketils ok ari nir um nefit, ok blddi mjk. kva Ketill vsu:

"Hjlmr ok Stafnglmr,

hlfi ykkr bir,

gefi rm gmlum

at ganga framar hti.

Fljga flknrur.

Frkn er Dalakappi.

Ljtr er leikr svera,

litat er skegg karli.

Skrapa skinnkyrtlar,

skjlfa jrnserkir,

hristast hringskyrtur.

Hrist biill meyjar."

San sveiflar Ketill sverinu til hfusins, en li br upp skildinum. En Ketill hj til ftanna ok undan ba, ok fll li ar.

V. KAPTULI.

Litlu sar gerist hallri mikit, fyrir v a fiskurinn firrist landit, en kornrit brst, en Ketill hafi fjlmennt, ok ttist Sigrr urfa fnga bit. Ketill kvest vanr frjunni ok stkk skip sitt. Vkingar spuru, hvert hann vildi. "Ek skal til veia," sagi hann. eir buu a fara me honum. En hann kva sr vi engu htt ok ba annast um b sitt mean.

Ketil kom ar, sem heitir Skrofum. Ok er hann kom til hafnar, s hann nesinu trllkonu berum skinnkyrtli. Hon var nkomin af hafi ok svrt sem bik vri. Hon glotti vi slunni. Ketil kva vsu:

"Hvat er at flag,

er fornu nesi

ok glottir vi guma?

A uppiverandi slu,

er ek hefik, aunga eina

leiiligri litit."

Hon kva:

"Forat ek heiti,

fdd var ek norarla

hraust Hrafnseyju,

hvimlei bmnnum,

r til ris,

hvatki er illt skal vinna."

Ok enn kva hon:

"Mrgum manni

hefik til moldar snit,

eim er til fiskjar fru.

Hverr er sj

inn kprmli,

er kominn er skerin?"

Hann svarar: "Kalla mik Hng," sagi hann. Hon svarar: "Nr vri r at vera heima Hrafnistu en dratta einum til tskerja." Ketill kva vsu:

"Einhltr ek ttumst,

r en hr komum

of flestar allar

farir vorar,

hvat sem ferlig

flg of gleipa,

lastig dreng drasinn.

Dreg ek vit fanga.

Ltk-at ek fyrir vinnast,

hvat er Forat mlir,

nauir mik hvttu,

nnum er at bjarga,

httik eigi

hlm til sela,

ef eyju

rnir vri."

Hon svarar:

"Synja ek ess eigi,

seggr inn vfrli,

at lf hafir

langt of ara,

ef fund okkarn

fyrum blauum,

sveinn ltill, segir.

S ek inn huga skjlfa."

Ketill kva:

"Ungr var ek heima.

Fr ek einn saman

oft tveri.

Marga myrkvia

fann ek minni gtu,

mrddumk-at flaga forynjur.

Langleit ertu, fstra,

ok ltr ra nefit,

leit-at ek ferligra flag."

Hon okai at honum vi ok kva:

"Gang hf ek upp Angri.

Eigraak til Steigar.

Sklm glamrandi skrapti.

Skarmtak til Karmtar.

Elda munk Jari

ok at tsteini blsa.

munk austr vi Elfi,

r dagr mik skni,

ok me brkonum beigla

ok brliga gefit jarli."

Sj lei er fyrir endilangan Noreg. Hon spuri: "Hvat skaltu n at hafast?" - "Sja sltr ok bast til matar," sagi hann. Hon kva:

"Seyi num mun ek sna,

en sjlfum r gna,

uns ik grr of grpr,

ok mun hon koma

me snu gjlfri."

"ess er n at henni von," sagi Ketill. Hon flmai til hans. Ketill kva vsu:

"rum tri ek mnum,

en afli nu,

fleinn mun r mta,

nema fyrir hrkkvir."

Hon kver vsu:

"Flaug ok Ffu

huga ek fjarri vera,

ok hrumst ek eigi

Hremsu bit."

Sv htu rvar Ketils. Hann lagi r streng ok skaut at henni, en hon brst hvalslki ok steyptist sjinn, en rin kom undir fjrina. heyri Ketill skrk mikinn. s hann gri ok tk til ora: "Rennt mun n eim skpunum, at Forat eigi jarlinn, ok girnilig er n rekkja hennar." San kom Ketill vi fng ok hl ferju sna.

a var eina ntt, at hann vaknar vi brak mikit skginum. Hann hljp t ok s trllkonu, ok fll fax herar henni. Ketill mlti: "Hvert tlar , fstra?" Hon reigist vi honum ok mlti: "Ek skal til trllaings. ar kemr Skelkingr noran r Dumbshafi, konungr trlla, ok fti r ftansfiri ok orgerr Hrgatrll ok arar strvttir noran r landi. Dvel eigi mik, v a mr er ekki um ik, san kveittir hann Kaldrana." Ok hon t sjinn ok sv til hafs. Ekki skorti gandreiir eyjunni um nttina, ok var Katli ekki mein at v, ok fr hann heim vi sv bit ok sat n um kyrrt nokkra hr. essu nst kom vi Hrafnistu Framarr, vkinga konungr. Hann var bltmar, ok bitu eigi jrn. Hann tti rki Honaveldi Gestrekalandi. Hann bltai rhaug. ar festi eigi snj . Bmr ht sonr hans, er tti mikit b vi rhaug, ok var vinsll mar. Allir bu Framari ills. at hafi inn skapat Framari, at hann bitu eigi jrn. Framarr ba Hrafnhildar, ok hafi Ketill au svr fyrir sr, at hon skyldi sr sjlf mann kjsa. Hon kva nei vi Framari, - "vilda ek eigi la kjsa mr til bnda, mun ek hlfu sr kjsa etta trll." Ketill sagi Framari svr hennar. Hann reiddist mjk fyrir essi svr. Skorai Framarr Ketil hlm vi rhaug jladaginn fyrsta, -- "ok ver hvers manns ningr, ef kemr eigi." Ketill kvest koma mundu. eir Hjlmr ok Stafnglmr buu honum a fara me honum. Ketill kvest einn fara vilja.

Litlu fyrir jl lt Ketill flytja sik land Naumudal. Hann var lokpu ok stgr sk sn ok fr upp eftir dalnum ok sv yfir skg til Jamtalands ok sv austr yfir Sklkskg til Helsingjalands ok sv austr yfir Eyskgamrk, - hon skilr Gestrekaland ok Helsingjaland, - ok er hann tuttugu rasta langr, en riggja breir ok er illr yfirferar.

rir ht mar, er bj vi skginn. Hann bau Katli fylgd sna ok sagi illvirkja liggja skginum: "S er fyrir eim, er heitir Sti. Hann er svikall ok harfengr." Ketill kva sr ekki mein mundu at eim vera. San fr hann skginn ok kemr at skla Sta. Hann var ekki heima. Ketill kveikti upp eld fyrir sr. Sti kom heim ok heilsar ekki Katli ok setti vist fyrir sik. Ketill sat vi eld ok mlti: "Ertu matningr, Sti?" sagi hann. Sti kastai stykkjum nokkrum at Katli. Ok er eir voru mettir, lagist Ketill nir hj eldi ok hraut mjk. spratt Sti upp, en Ketill vaknai ok mlti: "Hv sveimar hr, Sti?" Hann svarar: "Bls ek at eldi, er nsta var slokinn." Ketill sofnai ru sinni. hljp Sti enn upp ok tvhendi xina. Ketill spratt upp ok mlti: "Strum viltu n brytja," sagi hann. San sat Ketill upp um nttina. Um morguninn beiddi Ketill, at Sti fri me honum skginn, ok hann fr. Ok nttai, lgust eir undir eik eina. Ketill sofnar, at v er Sti hugi, v at hann hraut htt. Sti spratt upp ok hj til Ketils, sv at af hraut kpuhatturinn, en Ketill var ekki kpunni. Ketill vakti ok vildi reyna Sta. Hann hljp upp ok mlti: "N skulu vi reyna fangbrg me okkr." Ketill kippti Sta um lg eina ok hj af honum hfuit ok fr san lei sna ok kom jlaaftan til rhaugs. Hann var bltar af Framari ok landsmnnum til rs. var kafa hr. Ketill gekk upp hauginn ok settist mt verinu.

er menn komu sti at Bms, tk hann til ora: "Hvort mun Ketill kominn til rhaugs?". Menn kvu ess enga von. Bmur mlti: "ar er s mar, at ek kann einkis til at geta. Farit n ok viti um hann ok bji honum til vr." eir fru n til haugsins ok fundu Ketil eigi ok segja Bmi sv komit. Bmr kva hann kominn mundu upp hauginn. Fr hann san til haugsins ok upp hauginn ok sr ar hrgald mikit noranverum hauginum. Bmur kva vsu:

"Hverr er s inn hvi

er haugi sitr

ok horfir veri vi?

Frostharan mann

hygg ek ik feiknum vera

hvat r hvergis hlr."

Ketill kva vsu:

"Ketill ek heiti,

kominn r Hrafnistu.

ar var ek upp of alinn;

hugfullt hjarta

veit ek hlfa mr.

vilda ek gisting geta."

Bmr kva:

"Upp skaltu rsa

ok ganga haugi af

ok skja mna sali.

Mlsefnis

ann ek r margan dag,

ef vilt iggja ar."

Ketill kva vsu:

"Upp mun ek n rsa

ok ganga haugi af,

alls mr Bmr br.

Brir minn

tt sti brautu nr,

mundi eigi betr of boit."

Bmr tk hnd Katli. Ok er hann st upp, skrinuu honum ftr hauginum. kva Bmr vsu:

"Reyndr ertu, fstri,

at ganga hervgis til

ok berjast vi Framar til fjr.

lttum aldri

gaf honum inn sigr.

Mjk kve ek hann vgum vanan."

reiddist Ketill, er hann nefndi in, v at hann tri ekki in, ok kva vsu:

"in blta

gera ek aldrigi,

hefik lengi lifat.

Framar falla

veit ek fyrr munu

en etta it hva hfu."

San fr Ketill me Bmi ok var me honum um nttina ok sat honum it nsta. Ok um morguninn bau Bmr at fara me honum ea f mann mti Framari. Ketill vildi eigi at. " mun ek fara me r," sagi Bmr. a vildi Ketill, ok fru eir til rhaugs. Framarr fr grenjandi til haugsins, ok voru eir Bmr ok Ketill ar fyrir fjlmennir. sagi Framarr upp hlmgngulg. Bmr hlt skildi fyrir Katli, en engi fyrir Framar. Hann mlti: " skaltu n vera minn fjandmar heldr en sonr." Bmr kva hann hafa sundr sagt frndsemi me eim fjlkynngi sinni. Ok r eir brust, fl rn af skgi at Framari ok sleit af honum klin. kva Framarr vsu:

"Illr er rn sinni,

emk-a ek sr at kva,

frir hann greipar snar

gular blar.

Hlakkar hreggskornir, '

hvers er hann forkunnigr,

oft hefi ek ara gladdan,

r em ek valgglum."

stti rninn sv fast, at hann var vopnum at verjast. kva hann vsu:

"Veifir vngjum,

vopnum mun ek r heita.

Vafrar , vflokull,

sem vitir mik feigan.

Villr ertu, vgstari,

vi munum sigr hafa.

Hverf at Hngi,

hann skal n deyja."

S tti fyrr at hggva, sem var skorat. Ketill hj xl Framari. Hann st fyrir kyrr, sverit beit ekki , en vatzt vi, at hggit var sv mikit. Framarr hj til Ketils skjldinn. Ketill hj ara xl Framari, ok beit enn ekki. Ketill kva vsu:

"Dregst n, Dragvendill,

vi krass arnar.

Mtir meingldrum,

mtt-at bta.

Hng ess eigi vari,

at hrkkva mundi

eggjar eitrherar

a inn deyfi."

Ok enn kva hann vsu:

"Hva er r, Dragvendill,

hv ertu slr orinn?

Til hefi ek n hggit.

Tregt er r a bta.

Hliar at hjringi,

hefir-at r fyrr orit

bilt braki mlma,

ar er bragnar hjuggusk."

Framarr kva vsu:

"Skelfr n skegg karli.

Skeika vopn gmlum.

Frr hann hjr hvssum.

Hrist fair meyjar.

Brndusk benteinar,

sv bta mtti

hldum hugprum,

ef r hugr dygi."

Ketill kva:

"arft-at-tu oss at eggja,

eigu mr sjaldan

fyrar flugtrauir

frja strhggva.

Bt n, Dragvendill,

ea brotna ella.

Bum er okkr heill horfin,

ef bilat sinn rija."

Ok enn kva hann:

"Hrisk-at fair meyjar,

mean heill er Dragvendill.

Vita ekki vst ykkjumst:

verr-at honum bilt risvar."

sneri hann sverinu hendi sr ok hverfi fram eggina ara. Framarr st kyrr, er sveri rei xlina, ok nam eigi staar fyrr en mjminni, ok flakti fr san. kva Framarr vsu:

"Hugr er Hngi,

hvass er Dragvendill,

beit hann or ins,

sem ekki vri.

Brst n Baldrs fair,

brigt er at tra honum.

Njttu heill handa!

Hr munum skiljast."

d Framarr, en Bmr fylgdi Katli af vetfangi. mlti Bmr: "N me v ef ykkist mr eiga at launa nokkra liveislu, vil ek, at giftir mr dttur na." Ketill tk v vel ok sagi Bm gan dreng. Eftir etta unnit fr Ketill heim ok var frgr mjk af snum strvirkjum. Hann gifti Hrafnhildi Bmi. Ketill r fyrir Hrafnistu, mean hann lifi, en Grmr loinkinni eftir hann. rvar-Oddr var sonr Grms. Ok lkur hr essari sgu.